نظرات mansur

تصویر mansur mansur 12 آذر, 1396 معجزه شق القمر

نخست بايد دانست، بسياری از معجزاتی كه برای پيامبر اسلام اتفاق افتاد، در سطح ديگری برای پيامبران گذشته اتفاق افتاده است و در قرآن به آن اشاره شده است، به طور مثال همانطور كه برای حضرت موسی(ع) رود نيل شكافته شد، برای پيامبر(ص) شق القمر صورت پذيرفت، و کره‌ی ماه به اشاره‌ی وی و برای مدت کوتاهی از هم شکافته یا دونیم شده‌است.
بر طبق بعضی از روایات اسلامی، پیامبر اسلام، کره‌ی ماه را به دو نیم انشقاق داد به‌طوریکه «کوه نور» در میان آن دیده شد، و سپس ماه به‌هم آمد و دو نیمه‌ی آن به‌هم چسبید و همانند اول گردید. سایر روایات نیز نحوه‌های دیگری از رؤیت انشقاق را بیان کرده‌اند.
با توجه به اينكه هر كس مسأله‌‌ی شقّ القمر را عنوان نموده، نقش استمداد پيامبر را از نيروی مافوق طبيعی و غير عادی مؤثر دانسته، روشن می‌شود كه هيچكس نخواسته است ادّعا كند كه پيامبر تنها با نيروی عادی بشری اين كار را انجام داده است، تا علم نتواند آن را بپذيرد، ولی برخی از جهت علمی نیز به آن پرداخته‌اند و آن را اثبات کرده‌اند.

تصویر mansur mansur 12 آذر, 1396 برگزاری جشن در بین شیعه و سنی و وهابیت

دلیل حساسیت وهابیان به عید و عزا

سؤالی که از همه مطالب پیش گفته به ذهن می‌رسد این است که چرا وهابیان به برگزاری مجالس عید و عزا حساس می‌باشند؟ چرا این همه مسلمانان را از مراسم جشن و سوگ حذر می‌دهند؟ مگر چه اشکالی دارد که مسلمانان در تولد یا بعثت پیامبرشان سرخوش و شادمان باشد و در رحلت آن عزیز بگریند.
البته تنها دلیل آنها در خرده گرفتن این نوع شادی‌ها حدیث «لایتخذوا قبری عیداً» است که پاسخش این است که پیامبر به این علت پیروان خویش را از برگزاری مراسم جشن و سرور در کنار تربت مقدسش نهی کرده تا مبادا مسلمانان در آن مکان عزیز مرتکب کارهایی شوند که دور از رضایت حق باشد و شأن و مرتبت صاحب قبر رعایت نشود.
علمای بزرگ شیعه چون سید محسن امین در کشف الارتیاب و سید عبدالله شبر در مصابیح الانوار ضمن تأیید مطلب فوق، این حدیث را دلیلی بر حرمت این نوع مراسم نمی‌دانند.[عبدالله شبّر، مصابیح الانوار،‌ج2، ص191]
و اگر آنان نبود روایتی در خصوص سفارش به برگزاری مراسمات را بهانه سازند، باید خاطرنشان کرد:‌ اولاً، این امور جنبه‌ عبادی ندارد تا به دستور و امر نیاز باشد. ثانیاً، اصحاب پیامبر و تابعین، این نوع مجلس‌ها را حرام ندانسته و منابع شیعی هم، در صورت نپرداختن به معصیت، بر جواز این مراسم حکم کرده‌اند.
بعضی نویسندگان نیز دلیل مخالفت وهابیان را در این می‌دانند که مبادا مجالس شادی برای واقعه غدیرخم همه‌گیر شود و مراسم عزا برای مصیبت کربلا رونق یابد.

تصویر mansur mansur 12 آذر, 1396 برگزاری جشن در بین شیعه و سنی و وهابیت

سخن عالم اهل سنت (ماوردی) در مورد برگزاری مراسمات در اعیاد اسلامی

ابوعلی ماوردی فقیه اهل سنت در دوره آل بویه و اوایل سلجوقیان بود و در بغداد می‌زیست و نزد بنی عباس نیز مقامی و منزلتی داشت، ضمن اشاره به شیوه حکومت بر کشور و وظایف آن در قبال مردم، درباره اعیاد می‌نویسد:
یکی از وظایف حکومت این است که به برگزاری عبادات در روزهای جمعه، اعیاد و مسائل مربوط به جهاد عنایت کرده، بکوشد تا به شرط‌‌های آن خللی وارد نشود، زیرا اینها حقوق خدایی است و باید حفظ گردد.[احکام السلطانیه، باب ولایت مظالم، ص83]
این گفته، به طور ضمنی، می‌رساند در آن روزگار خلفا به برپایی عیدها اهتمام داشته‌اند و گرنه سخن گفتن از عیدها و شرایط برگزاری آن،‌ کاری بس بیهوده می‌باشد.[ر.ک: نویری، فنون الادب، ج1،ص 177؛ مقریزی، خطط، ج2، ص222 (به نقل از: علامه امینی، الغدیر، ج1، ص288)]

تصویر mansur mansur 12 آذر, 1396 برگزاری جشن در بین شیعه و سنی و وهابیت

وظیفه مسلمین در بزرگداشت ایام الله

وظیفه‌ای که قرآن پیروان خویش را به آن موظف ساخته‌ یاد‌ آوری ایام الله و بزرگداشت آنهاست؛ روزهایی که تداعی آنها می‌تواند نقش به‌سزایی در سرنوشت و هدایت انسان‌ها باشد، روزهایی که حق و عدالتی بر پا شده و بدعتی خاموش گشته است. به این علت مسلمانان نه فقط ایام الله را بزرگ می‌دارند؛ بلکه مکان‌هایی را که به نوعی سبب شعله‌ور گردیدن حق و حقیقت و به خاموشی گراییدن سیاهی و ظلمت شود، عزیز می‌شمارند؛ روزهایی مانند جمعه، عید فطر و قربان یا مکان‌هایی مانند روضة النبی، عرفات، منی، مشعر الحرام، مقام ابراهیم، صفا و مروه.
البته شیعه علاوه بر این موارد، مشاهد مشرفه، زیارت‌گاه‌ها و ایام دیگری را هم اکرام می‌کنند، حرم‌هایی چون حرام امام حسین(علیه السلام) و علی(علیه السلام) و روزهایی مانند تاسوعا و عاشورا، زیرا هر یک از این مکان‌ها و روز‌های مقدس،‌ تلاش و مجاهدت مردانی را نشان می‌دهد که در راه اعتلای اسلام از جان مایه گذاشتند.
بنابراین وهابیان در صورتی می‌توانند به زیارت این مکان‌های مبارک و نکوداشت ایام الله اعتراض کنند که این همه آثار معنوی و دینی در پی نداشته باشد و هنگامی می‌توانند به برپایی جشن‌ها و مراسم ایراد گیرند که در جهت معصیت حق باشد.

تصویر mansur mansur 12 آذر, 1396 برگزاری جشن در بین شیعه و سنی و وهابیت

عید در روایات اسلامی

برای روشن شدن نظر ائمه(علیهم السلام) درباره عید به حدیثی از حضرت علی(علیه السلام) بسنده می‌کنیم:

«إنما هو عیدٌ لمن قبل الله صیامه و شکر قیامه و کل یوم لایعصی الله فیه فهو عید.»[ نهج البلاغه، قصار327] همانا عید مخصوص کسی است که خدا روزه‌اش را پذیرفته و نماز وی را سپاس گفته و هر روز که خدا را در آن نافرمانی نکنند، روز عید است.
در مجموع، روایاتی که از ائمه معصوم(علیه السلام) نقل شده است و علمای حدیث به صحت آن‌ها نظر داد‌ه‌اند، بر چهار عید تأکید دارند: عید قربان، فطر، روز جمعه و غدیر خم.
باید یادآور شد شیعه و سنی فقط در مورد آخری با هم اختلاف دارند؛ شیعه چنین روزی را عزیز و گرامی می‌دارد.
امام صادق(علیه السلام) چنین روزی را از همه عید‌ها عظیم‌تر و با فضیلت‌تر می‌داند و پیروان خویش را به ادای چهار عمل موظف می‌کند: ذکر خداوند، روزه داشتن، عبادت کردن، محمد و آل او را به بزرگی یاد نمودن. آنگاه حضرت(علیه السلام) می‌افزاید: این، همان روزی است که نه تنها پیامبر(صلّی الله علیه و آله و سلّم) علی(علیه السلام) را به عید داشتن آن سفارش کرده، بلکه دیگر انبیاء هم اوصای خویش را به عید گرفتن در چنین روزی فراخوانده‌اند.[ الغدیر، ج1، ص286]
بنابراین نمی‌توان مجالس جشن و شادی را که با یاد خدا، پیامبر و ائمه دین همراه است، غیر شرعی دانست و به نامشروع بودن آن حکم کرد.
حضرت علی(علیه السلام) در یکی از روزهایی که جمعه و غدیر در یک روز جمع شده بودند، فرمود: در این روز دو عید بزرگ جمع شده است.[ الغدیر، ج1، ص284]

صفحه‌ها

این سایت با نظارت اداره تبلیغ اینترنتی معاونت تبلیغ حوزه های علمیه فعالیت نموده و تمامی حقوق متعلق به این اداره می باشد.