چگونگی آگاهی فرشتگان از آینده انسانها

23:06 - 1391/12/08
رهروان ولایت ـ حدود علم و آگاهی ملائکه از آینده چقدر است؟ چگونه از آینده انسان خبر داده اند؟ ملائکه چگونه از نیت انسان آگاه می شوند؟
گل

 بسم الله الرحمن الرحیم

 در آیات و روایاتی وارد شده است که ملائکه از غیب و آینده انسانها خبر داده اند مانند خبر دادن آنها به اینکه از نسل حضرت آدم علیه السلام انسانهایی فساد انگیز و خونریز به وجود میان ( وَ إِذْ قالَ رَبُّكَ لِلْمَلائِكَةِ إِنِّی جاعِلٌ فِی الْأَرْضِ خَلیفَةً قالُوا أَ تَجْعَلُ فیها مَنْ یُفْسِدُ فیها وَ یَسْفِكُ الدِّماءَ وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَ نُقَدِّسُ لَكَ قالَ إِنِّی أَعْلَمُ ما لا تَعْلَمُون «1»‏ یعنی: و چون پروردگارت بفرشتگان گفت: من میخواهم در زمین جانشینى بیافرینم گفتند: در آنجا مخلوقى پدید مى ‏آورى كه تباهى كنند و خونها بریزند؟ با اینكه ما تو را بپاكى مى ‏ستائیم و تقدیس مى ‏گوییم؟ گفت: من چیزها میدانم كه شما نمیدانید ) و در  روایت فطرس ملک «2» (در صورت پذیرفتن این روایت) خبر داد به اینکه از امت پیامبر صلی الله علیه و آله عده ای امام حسین علیه السلام را شهید می کنند.

 چگونگی آگاهی فرشتگان از آینده انسان
 در مورد اینکه فرشتگان؛ چگونه از آینده انسان خبر داده اند (که در زمین فساد و خونریزی می کنند) در تفسیر آمده است که:

 چون ملائکه می دانستند که انسان که از خاک آفریده میشه و زمین، محدود است و چای تزاحم؛ و انسان چون زیاده طلب است و با چیزهای محدود، نمیتونه سیر بشه و همچنین باید زندگی در زمین به صورت اجتماعی باشه تا بقاء انسان در آن به حد کمال برسه و معلومه که این زندگی به خونریزی و فساد منجر میشه «3» احتمالات و اقوال دیگری هم مطرحه اینکه: خداوند قبلا آینده ی انسان را برای ملائکه بیان فرموده و دیگه اینکه: مخلوقات دیگری قبل از این انسان روی زمین بودن که نزاع و خونریزی کردن و سبب این بد گمانی ملائکه شدن.«4»
 نکته اینجاست که خداوند نفرمود که شما اشتباه می کنید بلکه فرمود: إِنِّی أَعْلَمُ ما لا تَعْلَمُون یعنی من چیزهایی میدانم که شما نمی دانید.«5»

در مورد روایت فطرس ملک (در فرض صحت این روایت) هم با توجه به آیه ی: وَ ما مِنَّا إِلاَّ لَهُ مَقامٌ مَعْلُوم‏«6» یعنی: (فرشتگان  میگویند:) و هیچ كس از ما نیست مگر آن كه براى او (مرتبه و) جایگاهى معیّن است. و همچنین آیه ی: قالُوا سُبْحانَكَ لا عِلْمَ لَنا إِلاَّ ما عَلَّمْتَنا إِنَّكَ أَنْتَ الْعَلیمُ الْحَكیم‏ «7» فرشتگان گفتند: پروردگارا! تو پاك و منزهى، ما چیزى جز آنچه تو به ما آموخته ‏اى نمى ‏دانیم، همانا تو داناى حكیمى.

 میشه نتیجه گرفت که ملائکه به اندازه ی مقام و مرتبه ی خودشون و به مقداری که خداوند به آنها آموخته می دانند و این علم فطرس ملک هم میتونه به همین خاطر باشه.

 آگاهی ملائکه از عمل انسان بواسطه بوی کار خوب یا بوی گناه
 علاوه بر اینها که عرض شد در مورد آگاهی ملائکه از قصد و نیت انسان، روایتی عجیب هست که موجب مراقبت ما از افکارمون میشه. روایت اینه که:عبداللّه بن موسى بن جعفر میگوید از پدرم (موسى بن جعفر علیه السلام ) پرسیدم از دو فـرشته (موكل ) بر انسان كه آیا هرگاه بنده قصد گناه كند یا قصد كار نیك كند مى دانند؟ فرمود: آیا بوى کثافت و بوى عطر یكى است ؟ گفتم: نه، فرمود: همانا وقتی بنده ای نیت كـار نـیـك می كـنـد نَفَسش خوشبو بیرون می آید، پس فرشته دست راست بفرشته دست چپ می گوید: بـر خـیز (و دنبال كار خود برو) زیرا این بنده نیت كار خوب كرده، و هنگامیكه آن كار خوب را انـجـام داد زبـانـش قـلم او می شود و آب دهـانـش مـركـب او و آن را براى او ثبت می کند و هنگامی که آن بنده قصد گناه می کند نَفَسش بد بو بیرون می آید پس فرشته ی سمت چپ به فرشته دست راست می گوید توقف کن (و دست نـگـهدار و چیزى ننویس ) زیرا او قصد گناه كرده و چون آن گناه را بجا آورد زبانش قلم او است و مركبش آب دهان او، و آن گناه را بر او ثبت می كند. «8»

---------------------------------------
پی نوشتها:
1- سوره بقره آیه 30

2- أمالی الصدوق، ص: 137 و 138
3- تفسیر المیزان، ج‏1، ص: 115، تفسیر نمونه، ج‏1، ص:173 و 174 )
4- تفسیر نمونه، ج‏1، ص:173 و 174
5- سوره بقره آیه 30
6- سوره صافات آیه 164
7- سوره بقره آیه 32
8- عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ عَنْ أَبِیهِ قَالَ سَأَلْتُهُ عَنِ الْمَلَكَیْنِ هَلْ یَعْلَمَانِ بِالذَّنْبِ إِذَا أَرَادَ الْعَبْدُ أَنْ یَفْعَلَهُ أَوِ الْحَسَنَةِ فَقَالَ رِیحُ الْكَنِیفِ وَ رِیحُ الطِّیبِ سَوَاءٌ قُلْتُ لَا قَالَ إِنَّ الْعَبْدَ إِذَا هَمَّ بِالْحَسَنَةِ خَرَجَ نَفَسُهُ طَیِّبَ الرِّیحِ فَقَالَ صَاحِبُ الْیَمِینِ لِصَاحِبِ الشِّمَالِ قُمْ فَإِنَّهُ قَدْ هَمَّ بِالْحَسَنَةِ فَإِذَا فَعَلَهَا كَانَ لِسَانُهُ قَلَمَهُ وَ رِیقُهُ مِدَادَهُ فَأَثْبَتَهَا لَهُ وَ إِذَا هَمَّ بِالسَّیِّئَةِ خَرَجَ نَفَسُهُ مُنْتِنَ الرِّیحِ فَیَقُولُ صَاحِبُ الشِّمَالِ لِصَاحِبِ الْیَمِینِ قِفْ فَإِنَّهُ قَدْ هَمَّ بِالسَّیِّئَةِ فَإِذَا هُوَ فَعَلَهَا كَانَ لِسَانُهُ قَلَمَهُ وَ رِیقُهُ مِدَادَهُ وَ أَثْبَتَهَا عَلَیْه « اصول کافی ج2 ص 429 »

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
لطفا پاسخ سوال را بنویسید.
این سایت با نظارت اداره تبلیغ اینترنتی معاونت تبلیغ حوزه های علمیه فعالیت نموده و تمامی حقوق متعلق به این اداره می باشد.