شفاعت بدعت یا واقعیت

07:44 - 1395/05/04

چکیده: برای اثبات وجود شفاعت در اسلام نباید تنها به آیات موجود در قرآن کریم اکتفا نمود، چرا که لازم است روایات معتبر و صحیحی که در این خصوص وجود دارد را نیز مد نظر داشت، علاوه بر اینکه در بعضی از آیات این چنین استفاده می شود که در قیامت شفاعت به اذان الهی منعی ندارد.

شفاعت بدعت یا واقعیت

نکته بسیاری مهمی که بعضی افراد در برخورد با آیات قرآن کریم به آن توجه نمی کنند، این است که برای استخراج و استنباط حکمی از آیات، نباید تنها به یک آیه توجه داشت و آیات دیگر را از قلم انداخت، در واقع  در تبیین احکام و آموزه های اسلامی علاوه بر تمامی آیات می بایست به سنت و سیره پیامبر اکرم(صلی الله علیه و اله) نیز به طور خاص توجه کرد. این مطلب موضوعی است که در صورت عدم رعایت آن می تواند افراد را در بسیاری از موارد با چالش و بن بست مواجه کند.
در خصوص شفاعت نیز شاهد هستیم که هر چند در بعضی از آیات شفاعت نفی شده است، ولی در آیات دیگر به طور صریح  وجود شفاعت و شافعین را منوط به رضایت الهی می کند. چنانكه خداي منان مي‌فرمايد: “مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاَّ بِإِذْنِه...”(سوره بقره/255) هيچكس بدون اذن خدا شفاعت نمي‌كند كه معنايش اين است كه شفاعت‌كنندگان بايد با اذن خدا شفاعت كنند. به نوعی می توان از این آیه شریف و روایتی که در خصوص شفاعت شافعین وارد شده است شفاعت را برای اولیای خاص الهی اثبات کرد.
در یک از معتبرترین کتب اهل سنت در خصوص شافی بودن امامان این چنین نقل شده است امام علي (علیه السلام) مي‌فرمايد: «ما از گنهكاران دستگيري و شفاعت می‌کنیم و دوستان ما هم شفاعت می‌کنند.»[1]

[1]. سنن ترمذی ، ج 4، ص 245.

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
لطفا پاسخ سوال را بنویسید.
این سایت با نظارت اداره تبلیغ اینترنتی معاونت تبلیغ حوزه های علمیه فعالیت نموده و تمامی حقوق متعلق به این اداره می باشد.