وعده‌ی امام زمان به یک شهید

11:24 - 1394/05/11

چکیده:وقتی نماز صبح را در مسجد به‌جا آوردم، به منزل برگشتم و خوابیدم. در خواب به دیدار آن جناب شرفیاب گشتم، آن حضرت به زبان فارسی به من فرمودند: «قدری باید صبر کنی، تا از مال خاصِ دوستان خود بگیریم و به تو برسانیم.»

سید محمدتقی موسوی اصفهانی

آیت‌الله «سید محمدتقی موسوی اصفهانی» مشهور به «فقیه احمدآبادی» فرزند سید «عبدالرزاق» از علمای بزرگ اصفهان است. وی سال ۱۳۰۱(ه.ق) در اصفهان به دنیا آمد. ایشان در خاندانی که همیشه نماد تقوا و پاکی بوده‌اند پرورش یافت. در این خاندان رجال و شخصیت‌های معروف و مشهوری رشد یافته که پیوسته مورد احترام و مراجعه مردم قرار گرفته‌اند. سید محمد تقی در همین محیط  رشد نمود و نزد بزرگان خانواده‌ی خود و علمای اصفهان به تحصیل پرداخت و از برخی از ایشان اجازه‌ی اجتهاد دریافت کرد.[1]

مرحوم موسوی اصفهانی عالمی فاضل و سخن‌وری توانا بود که از علمای بزرگ اصفهان محسوب می‌شد. در دوران عمر کوتاه اما پر برکتش حدود هفده جلد کتاب و رساله نگاشت که از میان آن‌ها چهار جلد پیرامون حضرت مهدی(عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف) و غیبت و انتظار و وظایف منتظران می‌باشد. آثاری از ایشان هم به فارسی و عربی بر جا مانده که «مکیال المکارم فی فوائد الدعاء للقائم» از آن جمله است.[2]

در ماه رجب سال ۱۳۴۸ برای زیارت به عراق رفت و چون بازگشت، شب سه شنبه اواخر ماه شعبان همان سال بیمار شد و در بستر افتاد. تا این‌که در شب ۲۵ رمضان، در ۴۷ سالگی رخت از جهان برکشید و در قبرستان تخت فولاد کنار پدر شریفش سید عبدالرزاق موسوی به خاک سپرده شد.

در باب کیفیت مرگ این عالم بزرگوار نوشته‌اند: «سید شهید در ماه رمضان المبارک ۱۳۴۸(ه.ق) به علت کسالت، در بیمارستان عیسی بن مریم اصفهان بستری شدند. شب ۲۵ ماه مبارک، متصدی بیمارستان که از سران فرقه ضاله بهائیت بود و «سر الله خان» نام داشت، همه بستگان و اطرافیان آن مرحوم را از اتاق بیرون کرده و سمی را که در استکان داشته به ایشان می‌خوراند، اطرافیان و دامادهای ایشان در آن لحظه آخر از [پشت در اتاق] شنیده‌اند که آن سید بزرگوار پیوسته صدا می‌زده: «حبیبی یا حسین!» از داماد ایشان «مرحوم حضرت آیت‌الله سید مرتضی موحد ابطحی» منقول است که «سید شهید درحالی‌که در بیمارستان بستری بودند، می‌گفت: «بناست حضرت امیرالمؤمنین(علیه‌السلام) تشریف بیاورند».[3] و به این ترتیب این عالم جلیل القدر به فیض شهادت نائل آمد.

آیت‌الله سید محمدتقی موسوی اصفهانی به‌علت عشق و علاقه‌ی فراوانی که به امام عصر(عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف) داشت بارها مورد عنایت ایشان قرار گرفت. خود سید در این باره می‌نویسد: «شبی در خواب دیدم امام عصر(عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف) به همراه یکی از پیامبران بنی اسرائیل به خانه‌ای که در آن ساکن هستم، وارد شدند و به اتاق من که روبه‌قبله است تشریف آورده، و به بنده فرمودند: که مصائب مولای شهیدمان حضرت اباعبدالله الحسين(علیه‌السلام) را بخوانم. [من هم] امرش را امتثال کرده و آن حضرت روبه روی من به حالت استماع نشست. چون ذکر مصیبت را به‌پایان بردم، ابتدا به‌طرف کربلا به زیارت سید الشهدا(علیه‌السلام) پرداختم و آن‌گاه به سمت طوس، زیارت امام رضا(علیه‌السلام) را خواندم و سرانجام رو به‌ سوی حضرتش کردم و زیارت حضرت حجت(عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف) را خواندم؛ چون زیارت‌ها را به‌ پایان رساندم و آن حضرت خواستند که تشریف ببرند، آن پیامبر بنی‌اسرائیل که همراه ایشان بود از سوی آن جناب، وجهی به من داد که مبلغ آن را ندانستم و بعد از نظر من پنهان شدند. فردای آن شب، یکی از علمای بزرگوار را دیدار کردم و او به من مبلغ قابل‌توجهی پول داد که هم‌چون باران بهاری پربرکت بود. پس با خود گفتم: «این تأویل خوابی است که پیش‌تر دیدم». پس‌ از آن خواب، آن‌قدر برکت‌های باطنی و علوم کامل پنهانی و معارف ایمانی و الطاف ربانی به من عنایت شد که زبان از بیان آن ناتوان است.»[4]

وی در جای دیگری می‌نویسد: «دریکی از سال‌های گذشته، قرض‌هایم بسیار و احوالم سخت شد، در این حال ماه رمضان هم فرا رسید، پس به آن جناب توجه کردم و در سحرگاه یکی از شب‌ها حاجتم را بر آن حضرت عرضه داشتم، وقتی نماز صبح را در مسجد به‌جا آوردم، به منزل برگشتم و خوابیدم. در خواب به دیدار آن جناب شرفیاب گشتم، آن حضرت به زبان فارسی به من فرمودند: «قدری باید صبر کنی، تا از مال خاصِ دوستان خود بگیریم و به تو برسانیم.» وقتی از خواب بیدار شدم فضا را معطر یافته و غم و اندوه از من دور شده بود، چند ماهی نگذشته بود که از اهل دین برای من وجوهی آوردند که به‌وسیله آن قرض‌هایم را ادا کردم و به من گفت: «این از سهم امام(علیه‌السلام) است».[5]
--------------------------------------------------------------------------------------
پی‌نوشت
[1]. الشیعه.
[2]. طبقات اعلام الشیعه نقباء البشر فی القرن الرابع عشر، شیخ آقا بزرگ تهرانی، تحقیق، عبدالعزیز طباطبایی، محمد طباطبایی بهبهانی، ناشر، دار المرتضی، مشهد مقدس، چاپ دوم، 1404 ق، ج 1،ص 258.
[3]. الشیعه.
[4]. مکیال المکارم فی فوائد الدعاء للقائم (عج‌تعالی‌فرجه)، محمد تقی موسوی، ترجمه مهدی حائری، مسجد جمکران، ج1،ص420.
[5]. همان، ص191.

نظرات

تصویر yosef
نویسنده yosef در

خدایش رحمتش کند

تصویر نی نامه
نویسنده نی نامه در

او حاضر است و ما غائب ...
این ماییم که هنوز نتونستیم خودمونو برسونیم

تصویر سارا00
نویسنده سارا00 در

سلام مطالبتون بسیار عالی و خوب است خیلی متشکرم از شما نویسنده گرامی و همچنین سایر افراد سایتتان لطفا از من راضی باشید و حلالم کنید چون از مطلبتون کپی کردم و برای انجمن قرآنی فرستادم

تصویر ناشناس
نویسنده ناشناس در

ای کاش ما هم کثل این شهید وعده امام زمان عج را باور داشتیم

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
لطفا پاسخ سوال را بنویسید.
این سایت با نظارت اداره تبلیغ اینترنتی معاونت تبلیغ حوزه های علمیه فعالیت نموده و تمامی حقوق متعلق به این اداره می باشد.