حجاب و عفاف؛ قانون حکومت آگاهان

03:47 - 1394/05/08

چکیده: حجاب، قانون حکومتی است که می‌خواهد فضایل اخلاقی را ترویج دهد! تنها حکومتی به آن امر می‌کند که مردم خود را آگاه می‌خواهد.

حجاب و حکومت

آیا قانون حجاب برای جمهوری اسلامی منفعت خاصی دارد؟ چرا حکومت، این‌قدر باید برای حجاب هزینه کند؟
چند نمونه از این هزینه‌ها مانند؛ 1. ایجاد درگیری و تعارض بین حکومت و بخشی از مردم! دشمن‌تراشی -هرچند کم- امر معقولی برای یک حکومت نیست! 2. هزینه برای اِعمال قانون خود، هزینه مالی و انسانی قابل توجهی است خصوصاً مانند قانون حجاب که اعمال آن در این زمانه هزینه بردار است!
برخی هدف نظام از این قانون را با این مثال توضیح می‌دهند:
«وزیر دستور داده بود قانون جدیدی را در شهر اعلام کنند: "هرکس بخواهد وارد یا خارج شهر شود باید با چوب، ضربه‌ای به او بزنند". پادشاه از شنیدن قانون وزیر، برآشفت و گفت: این قانون مردم را علیه ما تحریک خواهد کرد. وزیر از حاکم، مهلت خواست. بعد از چند ماه از اجرای قانون، روزی وزیر و شاه با لباس مبدل به دروازه شهر رفتند و از مردم پرسیدند:"مشکلی یا اعتراضی ندارید؟" مردم بیشتر پاسخ دادند:"مشکلی نیست، فقط ای کاش! چوب‌دارها بیشتر بودند تا سریع‌تر تردد می‌کردیم"»
در واقع،  این مثل می‌گوید: حکومت با مشغول کردن مردم به امور جزئی، تفکر آنها در امور کلی و جدی را مانع می‌شود.

اما این مثل به چند دلیل غلط است:
اول آنکه در مثال ما که حکومت جمهوری اسلامی و قانون حجاب است این اتفاق رخ نداده، بلکه بسیاری، همین دست قوانین را دلیلی برای اعتراض به اصل حکومت گرفته‌اند و به نوعی حکومت با این کار خودش را زیر بار اعتراض و مخالفت برده است.
دوم اینکه اگر قرار باشد این سیاست اجرا شود، بهتر است بی‌حجابی ترویج شود! زیرا با بی‌حجابی -که جزو عوامل بی‌بندوباری است- راحت‌تر می‌شود، حکومت کرد. این گمان نگارنده نیست بلکه رژیم‌های استعمارگر دنیا این سیاست را پسندیده‌اند و خود بدان اقرار دارند.[1]
سوم اینکه حکومت می‌تواند با دادن این‌گونه آزادی‌های مبتذل و ساده، داعیه آزادی بردارد و دهان خیلی مخالفان را ببندد.
اما براستی چرا نظام جمهوری اسلامی، پای قانون حجاب ایستاده؟!
متن قانون اساسی پاسخ به این سوال است: «اصل سوم - دولت جمهوری اسلامی ایران موظف است برای نیل به اهداف مذکور در اصل دوم ، همه امکانات خود را برای امور زیر به کاربرد: 1.ایجاد محیط مساعد برای رشد فضایل اخلاقی براساس ایمان وتقوا و مبارزه با کلیه مظاهر فساد و تباهی. ...»[2]
طبق این اصل باید فضای جامعه جوری طراحی و اداره شود که مردم به فضایل اخلاقی براساس ایمان و تقوا برسند و این طبق اعتقادات اسلامی که خود مردم به آن رأی دادند، با بی‌حجابی و بی‌بندباری حاصل نمی‌شود.
به نظر می‌رسد این تنها دلیل معقولی است که حکومتی را برای اصرار بر حجاب، قانع می‌کند، خصوصاً در فضایی که اصرار بر حجاب جز هزینه چیزی برای دولت و نظام ندارد.
این نکته نیز حائز اهمیت است که با کم شدن شهوت در سطح جامعه، مردم بیدارتر و جامعه نسبت به اطراف خویش آگاه‌تر خواهد بود، و تنها حکومتی مردم را آگاه می‌خواهد که براساس منطق و عقل حکومت می‌کند.

پی‌نوشت:
1. پروتکل‌های دانشوران صهیون، عجاج نویهض، مشهد، بنیاد پژوهشهای اسلامی، 1384، ص 282. در این تصمیم مطرح می‌شود که با ترویج شهوات و بی‌بندباری در مردم راحت‌تر می‌شود بر آنها حکومت کرد.
2. بند اول از اصل سوم قانون اساسی مصوب سال 1368

نظرات

تصویر ناشناس
نویسنده ناشناس در

اصل ترویج حجاب در جامعه خوب، اما روش اجرای آن غلط است. مطمئنا پوشش در درجه اول امری فرهنگی است و صدالبته کار فرهنگی باید در رأس برنامه های ترویج حجاب قرار گیرد. لیکن در عمل، رأس برنامه ها، برخورد انتظامی و قهری است . متاسفانه دهها موسسه و نهاد و دستگاه دولتی و غیردولتی در زمینه حجاب ردیف بودجه دارند و در لیست وظایفشان این مهم گنجانده شده اما هم عملکرد ضعیفی دارند، هم با یکدیگر هماهنگ نیستند و از همه بدتر، درقبال ضعف خود و وضعیت اسفبار حجاب در جامعه پاسخگو نمی باشند

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
لطفا پاسخ سوال را بنویسید.
این سایت با نظارت اداره تبلیغ اینترنتی معاونت تبلیغ حوزه های علمیه فعالیت نموده و تمامی حقوق متعلق به این اداره می باشد.