کودکی با این عظمت کجا یافت می‌شود؟

00:46 - 1394/02/24

چکیده:از ابو حنيفه نقل شده است در یکی از سفرهای خود به مدینه نزد امام صادق (عليه‌السّلام) رفته و در خانه امام با فرزند ایشان موسی بن جعفر(عليه‌السّلام) که در آن زمان کودکی کم سن وسال بود مواجه شده است و سوالاتی را از این کودک پرسیده است.

امام

امام کاظم(علیه‌السّلام) هفتمین اختر تابناک آسمان امامت در یک‌شنبه هفتم صفر سال ۱۲۸ ق در منطقه ابواء(مکانی ميان مکه و مدینه) دیده به جهان گشود. پدر بزرگوارشان امام صادق(علیه‌السلام) و مادر ایشان حمیده از اهالی مغرب یا اندلس بوده است. امام کاظم(علیه‌السّلام) در فضایلی چون تقوا و پرهیزکاری، عبادت، جود و بخشش سرآمد زمان خود بود. دیگر ویژگی بارز این امام همام آشکار شدن مراتب علمی ایشان از همان دوران کودکی است به طوری که حتی برخی از علمای پر آوازه آن عصر به این امر معترف بودند.

در این باب از «ابوحنیفه»[1] نقل‌ شده است که روزی وارد مدینه شدم، پس به محضر جعفر بن محمد(علیه‌السلام رسیدم و به او سلام کردم، چون از پیش وی برگشتم، فرزندش موسی بن جعفر(علیه‌السلام) که در آن ایام، طفل کوچکی بود را دیدم که در دهلیز خانه نشسته بود.
به او گفتم: «ای پسر، انسان مسافر و غریبی که خانه و کاشانه ندارد در هنگام نیاز، کجا قضاء حاجت می‌کند؟».

ایشان نگاهی به من کرد و فرمود: «ای شیخ، آن شخص از کنار نهرها و پای درختانی که میوه دارند و جاهایی که سایه‌بان کاروان‌ها می‌باشد و حوالی راه‌هایی که مردم تردد می‌کنند و همینطور مسجدها اجتناب کند و بعد از این جامه‌ خود را بالا بکشد و هر کجا می‌خواهد بنشیند».

ابوحنیفه می‌گوید: چون این کلام را از او شنیدم، در چشم و دل من نجیب و بزرگوار آمد. پس به او گفتم: «فدای تو گردم، سوال دیگری دارم، معصیت و گناه از چه کسی صادر می‌شود، از خدای تعالی یا از بندگان [گناهکار حقیقی کیست]؟»

وی نگاهی به من کرد و فرمود: «بنشین تا پاسخ تو را بدهم» پیش او نشستم.
سپس فرمود: معصیت ناگزیر است از این‌که یا از بنده باشد یا از خدای تعالی و یا از هر دو باهم. پس اگر از خدای تعالی باشد، او عادل‌تر و باانصاف‌تر است از این‌که به بنده خود ظلم کند و مؤاخذه کند او را به سبب کاری که از آن بنده سر نزده است، بلکه خود او مرتکب شده است؛ و اگر از هر دو باشد، پس خدای تعالی شریک اوست و قوی لایق‌تر است به این‌که عدل کند با بنده ضعیف خویش و او را به خاطر کاری که با هم مرتکب شده‌اند، باز خواست نکند؛ و اگر آن معصیت از عبد به تنهایی صادر شده است، بر خداوند است که او را از این کار نهی کند  و برای خداوند حق ثواب و عقاب، بهشت و دوزخ وجود دارد».

ابوحنیفه گفت: چون این را از آن کودک شنیدم این آیه را خواندم: «ذُرِّیَّةً بعض‌ها مِنْ بَعْضٍ وَ اللَّهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ [آل‌عمران/34] آل ابراهیم و آل‌عمران یک ذریه‌اند، که حاصل می‌شود، بعضی از ایشان از بعض دیگر و خداوند سمیع و بصیر است». پس این امّت نیز هر یک از ایشان از دیگری حاصل می‌شود و متصف به کمالات می‌گردند».[2]
-----------------------------------------------------
پی‌نوشت
[1]. نعمان بن ثابت معروف به «ابوحنیفه» یکی از امامان چهارگانه مذاهب اهل سنّت است. در سال 80 هجری قمری در کوفه متولد شد. در آغاز به خز فروشی اشتغال داشت سپس به تحصیل علوم پرداخت و از «قاضی حمّاد» استفاده نمود و گروه بسیاری از علماء، ازجمله ابن ابی الحدید او را از شاگردان امام صادق (علیه‌السّلام) دانسته‌اند که بعد از دو سال تحصیل نزد ایشان مکتب خود را پایه‌گذاری نمود. ابو حنیفه در سال 150 هجری قمری در شهر بغداد درگذشت و در همان‌جا دفن شد.
[2]. دفاع از تشیع، ترجمه الفصول المختاره، شیخ مفید، مترجم آقا جمال خوانساری، انتشارات مؤمنین، سال چاپ اول، قم، 1377 ش، ص 161-159.

نظرات

تصویر محمدجواد نوری
نویسنده محمدجواد نوری در

بسیار عالی و آموزنده و همچنین خود کلاس درسی است.

تصویر  طه
نویسنده طه در

احسنت،این خود عظمت امامان مارا می رساند که پیشوایان اهل سنت از آن ها کسب علم میکردند.منتظر پست های بعدیتان هستیم.

تصویر ربانی
نویسنده ربانی در

بسیار عالی بود

تصویر احمد نصرتی
نویسنده احمد نصرتی در

سلام.وقت بخیر.
عالی ومفید بود.سپاس.سبز باشید.

تصویر علی احمدی
نویسنده علی احمدی در

بسیار مفید بود استفاده کردیم با تشکر

تصویر ابوعلی مهدی
نویسنده ابوعلی مهدی در

بسیار عالی و آموزنده

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
لطفا پاسخ سوال را بنویسید.
این سایت با نظارت اداره تبلیغ اینترنتی معاونت تبلیغ حوزه های علمیه فعالیت نموده و تمامی حقوق متعلق به این اداره می باشد.