تاثیر قیام گروهی امام حسین(ع) در کربلا

14:42 - 1393/08/16
چکیده: نداى «هَل مِن نَاصرٍ یَنصُرُنِی» امام حسین(علیه السلام) در روز عاشورا، تنها نداى مظلومیت و غربت اسلام و دین خداوند نبود؛ بلکه حضرت با این ندا، بدنبال جذب افراد بیشتری بوده تا آنان را نیز جزو گروه دعوت کنندگان به نیکی و خوبی قرار دهد.
قیام امام حسین(ع)

رهروان ولایت ـ فعالیت و کار گروهی به جهت قرار گرفتن افکار، انرژی‌ و توانمندی‌های افراد در کنار هم، موجب به وجود آمدن آثار و برکات زیادی است که از جمله آن؛ باعث تولید فکر بیشتر، تاثیرگذاری بیشتر در کارها، همدلی و همراهی بیشتر افراد و تقویت انگیزه‌ آنان می‌شود و در نهایت نیز منجر به بالا رفتن کمی و کیفی در کارها می‌شود.

آموزه‌های دینی نیز همواره بر فعالیت‌‌های گروهی و جمعی برای رسیدن به نتیجه مطلوب و بهتر، تأکید زیادی داشته و اینگونه فعالیت‌ها را در موارد مختلف، خواه در مسائل اجتماعی و خواه در مسائل فرهنگی و غیره مورد تاکید قرار داده است.

براساس آیه3 سوره آل عمران، یکی از آن مواردی که خدای متعال بر فعالیت گروهی تاکید داشته است، میدان امر به معروف و نهی از منکر برای اصلاح جامعه و تغییر روند نادرست آن به سمت نیکی‌ها و شایستگی‌ها است؛ چرا که در این میدان، فعالیت و کار جمعی بیشتر نتیجه بخش است. خدای متعال در این باره فرموده: «وَ لْتَکُن مِّنکُمْ أُمَّةٌ یَدْعُونَ إِلَى الْخَیْرِ وَ یَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ یَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنکَرِ وَ أُوْلَئکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ؛ باید از میان شما گروهی دعوت به نیکی و خوبی، و امر به معروف و نهی از منکر کنند! و آنها همان رستگارانند.»[آل عمران، آیه3]

همچنانکه امام حسین(علیه‌السلام)، دلیل قیام خود به اتفاق یاران و اصحابش را اینگونه بیان مى‌کند: «إنّی لَم أَخرُج أشراً وَ لَابَطراً وَ لَا مَفسداً وَ لَا ظَالماً وَ إنَّمَا خَرجتُ لِطَلبِ الإصلاحِ فِی أُمةِ جَدّی(صلی‌الله‌علیه‌وآله) أُرید أن آمر بِالمَعرُوفِ وَ أنهَى عَنِ المُنكَر؛ همانا من از براى تجاوز و طغیان و خوددارى از قبول حق و براى فساد و ستم بیرون نشده‌ام؛ بلكه براى اصلاح امور امت جدّم محمد(صلی‌الله‌علیه‌وآله)، مى‌خواهم امر به معروف و نهى از منكر كنم.»[1]

در مورد ضرورت امر به معروف و نهی از منکر، سخن امام علی‌(علیه‌السلام) به خوبی بدان اشاره دارد؛ حضرت در این باره فرمود: «قوام شریعت [دین‏] امر به معروف و نهى از منكر است‏.»[2]

از این رو، امام حسین(علیه‌السلام) به اتفاق یارانش برای تحقق امر به معروف و نهی از منکر، به صورت گروهی اقدام کردند، این راه و هدف حضرت چنان بازتابی در طول تاریخ بشریت داشته است که تاکنون یاد و خاطره و اسوه بسیاری از مردم جهان شده است.

به همین منظور، حضرت در راه کربلا اینگونه فرمود: «فَاِن عِشْتُ لَمْ اَنْدَمْ وَ اِنْ مِتُّ لَمْ اُلَمْ؛ اگر زنده ماندم كسى نمى‌گوید تو چرا زنده ماندى و اگر در این راه كشته شوم، احدى در دنیا مرا ملامت نخواهد كرد، اگر بداند كه من در چه راهى رفتم‏.»[3]

در واقع، نداى «هَل مِن نَاصرٍ یَنصُرُنِی» امام حسین(علیه السلام) در روز عاشورا، تنها نداى مظلومیت و غربت اسلام و دین خداوند نبود؛ بلکه حضرت با این ندا، بدنبال جذب افراد بیشتری بوده تا آنان را نیز جزو گروه دعوت کنندگان به نیکی و خوبی قرار دهد و در این جریان بزرگ دینی، فرهنگی و اجتماعی نقشی داشته باشند. در حقیقت امام انسان‏ها را به یارى دین خداوند و سعادت خودشان دعوت فرمود. امام با این استغاثه مى‌‏خواست وجدان‏‌هاى خفته لشكریان یزید را بیدار كند و بر آن‌ها حجت را تمام کند. البته این نداى مظلومیت حضرت، تنها مخصوص صحراى كربلا نیست؛ بلكه در همه زمان‏‌ها مردم را به یارى دین خداوند فرا مى‌‏خواند.

از سویی دیگر؛ اگر حضرت برای محقق کردن فریضه الهی امر به معروف و نهی از منکر، تنها و بدون هیچ یار و یاوری اقدام می‌کرد، اینگونه در یادها نمی‌ماند و آن قدر اثربخشی نداشت؛ همچنانکه حضرت زینب(سلام‌الله‌علیها) اگر در واقعه کربلا حضور نمی‌داشتند:

سرّ نى در نینوا مى‌ماند اگر زینب نبود             كربلا در كربلا مى‌ماند اگر زینب نبود
چشمه فریاد مظلومیتِ لب تشنگان                در كویر تفته جا مى‌ماند اگر زینب نبود
ذوالجناحِ دادخواهى، بى سوار و بى‌لگام          در بیابان‌‎ها رها مى‌ماند اگر زینب نبود

منبع:
[1]. بحارالانوار، ج 44، باب 37، ح 2
[2]. غرر الحكم، ج 2، ص 400
[3]. مجموعه آثار شهید مطهرى، ج 17، حماسه حسینى، صفحه 47و 48

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
لطفا پاسخ سوال را بنویسید.
این سایت با نظارت اداره تبلیغ اینترنتی معاونت تبلیغ حوزه های علمیه فعالیت نموده و تمامی حقوق متعلق به این اداره می باشد.