امام حسین علیه السلام؛ شفیع یوم الورود

21:02 - 1392/08/16
رهروان ولایت ـ یکی از شفیعان روز قیامت امام حسین بن علی (علیه السلام) است. ایشان بنا به فرمایش پیامبر رحمت(صلی الله علیه و اله و سلّم) کشتی نجات برای طوفان زدگان است لذا هم در دنیا دستگیری می‌کنند و هم در آخرت. در فراز پایانی زیارت عاشوراء می‌خوانیم:
امام حسین علیه السلام شفیع یوم الورود

بسم الله الرحمن الرحیم

شفاعت در لغت به معنای در کنار هم قرار گرفتن دو چیز یا دونفر به کار می‌رود و در اصطلاح به دو صورت استعمال شده است:
الف- در عرف مردم کوچه و بازار شفاعت به اين گفته مى‏‌شود كه شخص شفيع از موقعيت و شخصيت و نفوذ خود استفاده كرده و نظر شخص صاحب قدرتى را در مورد مجازات زيردستان خود عوض كند.
ب- در شرع مقدّس اسلام و در قرآن کریم و روایات اهل بیت شفاعت به این معناست که شخص شفاعت شونده موجباتى فراهم مى‏‌سازد كه از يك وضع نامطلوب و درخور كيفر بيرون آمده و به وسيله ارتباط با شفيع، خود را در وضع مطلوبى قرار دهد كه شايسته و مستحق بخشودگى گردد. ايمان به اين نوع شفاعت در واقع يك مكتب عالى تربيت و وسيله اصلاح افراد گناهكار و آلوده، و بيدارى و آگاهى است. این معنای شفاعت بر محور دگرگونى و تغيير موضع" شفاعت شونده" دور مى‏‌زند.[1]

یکی از شفیعان روز قیامت امام حسین بن علی (علیه السلام) است. ایشان بنا به فرمایش پیامبر رحمت(صلی الله علیه و اله و سلّم) کشتی نجات برای طوفان زدگان است لذا هم در دنیا دستگیری می‌کنند و هم در آخرت[2]. در فراز پایانی زیارت عاشوراء می‌خوانیم:
«اللَّهُمَّ ارْزُقْنِي شَفَاعَةَ الْحُسَيْنِ يَوْمَ الْوُرُودِ وَ ثَبِّتْ لِي قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَكَ مَعَ الْحُسَيْنِ وَ أَصْحَابِ الْحُسَيْنِ الَّذِينَ بَذَلُوا مُهَجَهُمْ دُونَ الْحُسَيْنِ عليه السلام‏[3]؛ خدای من، شفاعت حسین را در روز ورود نصیبم بدار و گامهای حقیقی‌ام را همراه با امام حسین و یارانِ او که خونشان را فدای حسین کردند، در نزد خود ثابت و محکم بدار.»

مقصود از یوم الورود:
"ورود" در لغت به آمدن به سرچشمه و جای آب اطلاق می‌شود.[4] و در اصطلاح "یوم الورود" به معنای روز قیامت است زیرا در این روز همه انسان‌ها به پیشگاه عدل الهی وارد می‌شوند و مورد حساب قرار خواهند گرفت. شاید از این جهت به روز قیامت "یوم الورود" گفته شده که در ان روز همه انسان‌ها وارد جهنّم می‌شوند و غیر از مؤمنین نمی‌توانند از آن خارج شوند:
«و ان منکم الا وارد ها...ثم ننجی الذین اتقوا[مریم/71]؛ و هیچ‌کس از شما باقی نمی‌ماند جز آنکه به دوزخ وارد می شود... سپس آنهایی که تقوا پیشه کردند را نجات خواهیم داد.» [5]
البته درچند روایت از روز قیامت به "یوم الورود" تعبیر شده که به یک نمونه اشاره می‌شود:
«إِلَهِي! إِنْ لَمْ تَنَلْنَا يَدُ إِحْسَانِكَ يَوْمَ الْوُرُودِ، اخْتَلَطْنَا فِي الْجَزَاءِ بِذَوِي الْجُحُود[6]؛ پروردگارا! اگر در روز ورود ما را به دست احسانِ خود نرسانی در پاداش با منکرین همراه می‌شویم(و تفاوتی با ایشان نمی‌کنیم).»

نکته پایانی:
شهید مطهرى در توضیح معنای شفاعت مى‎نویسد:
«... بسیارى از عوام مردم... مى‎پندارند كه پیغمبر اكرم (صلی الله علیه و آله) و امیرالمومنین (علیه السلام) و حضرت زهرا (سلام الله علیها) و ائمه اطهار خصوصا امام حسین (علیه‎السلام) متنفّذهایى هستند كه در دستگاه خدا اعمال نفوذ مى‎كنند، اراده خدا را تغییر مى‎دهند و قانون را (نعوذبالله) نقض مى‎كنند... اگر كسى گمان كند كه تحصیل رضا و خشنودى خداى متعال راهى دارد و تحصیل رضا و خشنودى فرضا امام حسین (علیه‎السلام) راهى دیگر دارد و هر یك از این دو جداگانه ممكن است سعادت انسان را تامین كنند دچار ضلالت بزرگى شده است، در این پندار غلط چنین گفته مى‎شود كه خدا با چیزهایى راضى مى‎شود و امام حسین (علیه‎السلام) با چیزهاى دیگر، خدا با انجام دادن واجبات مانند نماز، روزه، حج، جهاد، راستى، درستى و ... و با ترك گناهان راضى مى‎گردد ولى (نعوذبالله) امام حسین (علیه‎السلام) با این كارها كارى ندارد رضاى او در این است كه مثلا براى فرزند جوانش على اكبر گریه و یا لااقل تباكى كنیم، حساب امام حسین از حساب خدا جداست! به دنبال این تقسیم چنین نتیجه گرفته مى‌شود كه تحصیل رضاى خدا دشوار است زیرا باید كارهاى زیادى را انجام داد تا او راضى گردد ولى تحصیل خشنودى امام حسین (علیه‎السلام) سهل است فقط گریه و سینه زدن و زمانى كه خشنودى امام حسین (علیه‎السلام) حاصل گردد او در دستگاه خدا نفوذ دارد، شفاعت مى‎كند و كارها را درست مى‎كند... و گناهان هر چه باشد با یك فوت از بین مى رود! این چنین تصویرى از شفاعت نه تنها باطل و نادرست است بلكه شرك در ربوبیت است و به ساحت پاك امام حسین (علیه‎السلام) كه بزرگترین افتخارش عبودیت خداست نیز اهانت است...» [7]

به عقیده ایشان امام حسین شفیع كسانى است كه از مكتب او هدایت یافته اند او شفیع كسانى نیست كه مكتبش را وسیله گمراهى ساخته اند. در واقع شفاعت دارای ملاک شرعی خاصّی است که شخص مورد شفاعت باید دارای آن باشد و بدون حساب و کتاب کسی مورد شفاعت واقع نخواهد شد.

پی نوشت:
[1]. تفسير نمونه، ج‏1، ص: 225
[2]. أنّه مكتوب عن يمين العرش أنّ الحسين عليه السلام مصباح الهدى‏: مدينة معاجز الأئمة الإثني عشرج‏4ص51؛ منتخب الطريحي ص203؛ مثير الأحزان ص4
[3]. كامل الزيارات، النص، ص: 179؛ كليات مفاتيح الجنان ص458
[4]. فرهنگ ابجدي ص971
[5]. طهرانی، میرزا ابوالفضل،شفاء الصدور فی شرح زیارت العاشور، ج2،ص392.
[6]. مناجات الهيات حضرت أمير عليه السلام و ما نزل من القرآن في علي عليه السلام، متن، ص: 8
[7]. عدل الهى ،ص265 تا ص271

اللهم صل علی محمد و ال محمد و عجل فرجهم

نظرات

تصویر نقل قول

با سلام خدمت شما وبلاگ نويس محترم
اين مطلب شما در پايگاه اينترنتي نقل قول و در قسمت مذهب نوشت درج گرديد./
ما را از بروزرساني خود آگاه و با درج بنر و يا لوگو در وبگاه خود ياري نماييد .
http://naghleghol.ir/

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
لطفا پاسخ سوال را بنویسید.
این سایت با نظارت اداره تبلیغ اینترنتی معاونت تبلیغ حوزه های علمیه فعالیت نموده و تمامی حقوق متعلق به این اداره می باشد.