آیا دین با شادی و نشاط مخالف است؟

21:52 - 1392/04/17
رهروان ولایت _ شادی برای انسان لازم است ولی باید حدش مراعات شود و حد جواز آن تا جائی است که مانع نیل انسان به اهداف انسانی‌اش نباشد بلکه مددکاری باشد برای رسیدن به اهداف انسانی.
جشن تیرگان (آبریزگان)

شاید این روزها در بعضی از سایت‌های بیگانه هجمه شدید علیه دین را دیده باشید که با دست‌آویز کردن مراسم جشن تیرگان (آبریزگان) مدعی هستند که دین و جمهوری اسلامی با شادی و نشاط تضاد دارد و با شادی و نشاط مخالف است و اسلام سراسر غم و اندوه است ولی اصل مطلب این است که دین اسلام با توجه به نیازهای انسانی شادی و نشاط را تحسین کرده و آن را تأیید می‌کند.

در قرآن نیز شادی به عنوان رحمت الهی مطرح شده است و از طرفی هم وصف بهشت حاکی از این است که شادی و نشاط مورد تأیید اسلام است. باغ‌های زیبا، آب‌های زلال و روان و سایر اوصاف بهشت از اموری هستند که باعث شادی و نشاط انسان می‌شود و نیز از زبان ائمه اطهار(ع) نکاتی در مورد اهمیت شادی و نشاط به چشم می‌خورد. بعنوان مثال پیامبر اکرم(ص) می‌فرمایند: «مؤمن شوخ و شاداب است».[1] و یا حضرت علی(ع) می‌فرمایند: «هركس شادى‏اش اندك باشد، آسايش او در مرگ خواهد بود».[2] و می‌توان به صدها حدیث در این مورد اشاره کرد.

شادی و نشاط آن‌قدر در اسلام دارای اهمیت است که در روایات آمده که مؤمن باید اوقات خود را به چهار قسمت تقسیم کند و قسمی از اوقاتش را به تفریح و شادی و لذت بردن از زندگی اختصاص بدهد و از شادى ساعت‏هاى تفريح، نيروى لازم براى عمل به وظايف وقت‏هاى ديگر را تأمين كند.[3]

شادمانی ریشه در هستی داشته و با اصل آفرینش رابطه مثبتی دارد و سعدی در این باره می‌گوید:

به جهان خرم ازآنم كه جهان خرم ازاوست/عاشقم برهمه عالم كه همه عالم از اوست

مطلبی که در اسلام حائز اهمیت است این است که شادی و نشاط باید حد و مرزی داشته باشد و شوخی نباید با روح توحیدی انسان تضاد داشته باشد. پس شادی برای انسان لازم است ولی باید حدش مراعات شود و حد جواز آن تا جائی است که مانع نیل انسان به اهداف انسانی‌اش نباشد بلکه مددکاری باشد برای رسیدن به اهداف انسانی.

اگر در اسلام منع از شادی شده است، منظور شادی‌هائی است که با وقار انسانی، باعث بی شرمی و گستاخی انسان و نیز سبب از بین رفتن حقوق دیگران شود. فلذا اسلام با هزل(سبک‌سری) و هجو(بدگویی و ناسزا گفتن) مخالف است و شوخی زیاد مورد تأیید اسلام نمی‌باشد.[4]

تذکر: آیه‌ 82 سوره توبه که می‌فرماید: «بايد كم بخندند و زياد بگريند».[5] این یک دستور کلی نمی‌باشد بلکه شأن نزول آن برای کسانی است که از جنگ گریخته‌اند و از فرمان خدا سرپیچی کرده‌اند و مورد عذاب الهی شده‌اند و علت گریه آنها به جهت عذاب است.

 

پی نوشت :

[1] تحف العقول، ص‏49.

[2] بحارالانوار، ج‏78، ص‏12.

[3] بحارالانوار، ج‏75، ص‏321.

[4] امام صادق(ع) مى‏فرمايد: «زياد شوخى كردن، آبرو را مى‏برد».كافى، ج‏2، ص‏665.

[5] «فليضحكوا قليلاً و ليبكوا كثيراً»؛سوره توبه، آيه 82.

نظرات

تصویر محمد مهدی
نویسنده محمد مهدی در

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
لطفا پاسخ سوال را بنویسید.
این سایت با نظارت اداره تبلیغ اینترنتی معاونت تبلیغ حوزه های علمیه فعالیت نموده و تمامی حقوق متعلق به این اداره می باشد.