دو لبه یک قیچی

10:28 - 1398/06/02

-صداوسیمای میلی یکی از مشهورترین صفاتی است که منتقدینِ رادیکالِ صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران به آن میدهند.البته که هیچ رسانه ای نیست که دارای مقررات و قوانین نباشد.

صداوسیما

از بی بی سی فارسی که علی علیزاده و داریوش سجادی را مدتی بایکوت کرد و درحد لایو ویدیو به آنان، شاید فرصت حضور دهد گرفته، تا شبکه منوتو که میهمان مناظرات ناجوان مردانه شان یک عرب به نام نجاح محمد علی است که با وجود توانایی صحبت به زبان فارسی، بازهم در مناظره تحت فشار بین چند نفر قرار میگیرد و اینطور القاء میشود که تنها مدافع جمهوری اسلامی فقط یک عرب است نه ایرانی. مناظره چند ماه پیش علی علیزاده و رضا حقیقت نژاد در شبکه منوتو نیز که بیان گر اوج دیکتاتوری رسانه ای سلطنت طلبان بود. لکن رسانه بی میل وجود ندارد.اگر رسانه ملی ایران هم متهم است، باید با معیارهای خود بررسی شود نه دیگران. دیگران خود به موقع دیکتاتور میشوند اما متهم ردیف اول رسانه ای است که به تعبیر شهید آوینی میتوان آن را عفیف ترین رسانه جهان نامید.
انتقاد به گفتمان نیست، که به بی تدبیری هاست.حرکاتی که از برخی دلسوزان سرمیزند و به جای ابروی نظام، چشم بیدار انقلاب را زخم میکند.اما اگر کسانی بخاطر بی میلی صداوسیما به میل آنها اعتراض کنند، شخص معترض میلی محسوب میشود نه صدا و سیما. اگر صداوسیما کسی را به مناظره دعوت کند و کسی نپذیرد(۱)و تریبونی یک طرفه را میل کند و به آن داده نشود بازهم صداوسیما را نباید متهم کرد و پس از فتنه و اشتباه اعتراض کرد که چرا رسانه ملی علیه یک عامل فتنه گر  که ما دوستش داریم برنامه میسازد.(۲)
یا اگر صداوسیما طالب مناظره برای مثلا برجام باشد و از تیم مذاکره کننده کسی به مناظره حاضر نشد، باز نباید حامیان دولت اعتراضی به ساخت سریال و افشاگری برای مردم داشته باشند.
اما اعتراض ها به صدا وسیما درجایی است که باید واقعا میل ملت به عقلای یک ملت باشد؛ اما نیست، که البته ساخت برنامه هایی مثل توقف ممنوع و برنامه های مناظراتی نشان داد که مسئولین صداوسیما خود متوجه عدم طرفداری از تریبون های یک طرفه توسط مردم شدند.
این انتقادات از طرف خانواده جمهوری اسلامی به رسانه جمهوری اسلامی وارد است اما غریبه را راهی در آن نیست.
اگر احزاب را نیز فرزندان این نظام بدانیم، اجازه صحبت در آن واجب است. انتقاد به برگزاری برنامه های یکطرفه،اول از همه صدای دلسوزان را به اعتراض بلند کرده، چرا که راه روشنگری و هدایت، از آزادی بیان و آزادی پس از بیان میگذرد.جمهوری اسلامی که به نسبیت گرایی لیبرالی اعتقاد ندارد، میتواند معیارهایش را با خود معیارهای انقلاب اسلامی بچیند نه با برخی احزاب نزدیک به افکار انقلاب اسلامی،که هرچقدر هم یک حزب به انقلاب نزدیک باشد، باز هم  حرف های حزبی، حرف خود نظام نخواهد بود.
رهبر فرزانه انقلاب درباره آزادی میفرمایند:

 اعتقاد ما به آزادی یک مسئله ی تاکتیکی نیست یک مسئله ی واقعی است آزادی به همان معنائی که جمهوری اسلامی تعریف میکند نه به معنائی که غربی ها تعریف میکنند که آن به نظر ما انحراف است آنجائی که باید آزادی باشد نیست آنجائی که باید محدودیت باشد قیدها گسسته است و آزادی هست آن را ما مطلقاً قبول نداریم تو رودربایستی غرب هم گیر نمیکنیم ما آزادی را با همان مفهوم اسلامی خودش قبول داریم که البته تو آن آزادی بیان هست آزادی رفتار هست آزادی فکر هست(۳)

۱-http://yon.ir/7V8ik
۲-http://yon.ir/DOxGy
۳- هشت شهریور هشتاد و هشت

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
لطفا پاسخ سوال را بنویسید.
این سایت با نظارت اداره تبلیغ اینترنتی معاونت تبلیغ حوزه های علمیه فعالیت نموده و تمامی حقوق متعلق به این اداره می باشد.