انکار شفای بیماران با دلیل واهی

07:41 - 1398/05/01

توسل به اهل بیت(علیهم‌السلام) همیشه خوب است و گاهی سبب شفای بیماران نیز می‌شود.

شفا

شبهه: توسل به ائمه اطهار(علیهم‌السلام) و درخواست شفای بیماران از ایشان در هر صورت به نفع شیعیان و امامان ایشان است، زیرا یا تلاش دکترها به نتیجه می‌رسد و بیمار بهبود پیدا می‌کند که در این صورت عمل پزشکان به اسم امامان شیعه(علیهم‌السلام) تمام می‌شود یا اینکه بیمار خوب نشده و از دنیا می‌رود که در این صورت می‌گویند حکمت الهی بر این بود که عمرش به دنیا نباشد.

پاسخ: واقعیت آن است که خداوند متعال هستی را بر مبنای علل و اسباب بنا کرده است که برخی در طول یکدیگر و برخی ظاهر و برخی دیگر پنهان است، به همین خاطر ما حق نداریم به صرف تصورات ذهنی خویش آن‌ها را انکار کنیم. موارد متعددی در طول تاریخ اتفاق افتاده که بیمارهای لاعلاجی که پزشکان از ایشان قطع امید کرده‌اند، با توسل به ائمه اطهار(علیهم‌السلام) شفا گرفته‌اند، خوب در اینجا این سوال مطرح است که آیا در این زمینه پزشکی وجود نداشته تا بهبود بیمار را به وی نسبت دهیم؟

پیامبر اکرم(صلی‌الله‌علیه‌وآله) دینی را برای جامعه بشری به ارمغان آورد که مطابق با فطرت بشر است از این‌رو هر روز رغبت جامعه بشری به سوی آن بیشتر است، در این میان مذهب شیعه به خاطر پیوندی که با خزائن علم الهی دارد، از مبانی و اصول مستحکم‌تری نسبت به دیگر فرق اسلامی برخوردار است از این‌رو هجمه‌های بیشتری از سوی اسلام ستیزان به مذهب جعفری می‌شود، این افراد به خوبی پی برده‌اند که راز پیشرفت جامعه شیعه، پیوندی است که ایشان با امام خویش دارند، به همین خاطر تلاش کرده‌اند به هر نحوی در آن خلل ایجاد کنند، یکی از راه‌های رایجی که در این زمینه وجود دارد، ایجاد شبهه و به تمسخر گرفتن ارزش‌های مذهبی است که در ادامه به بررسی یکی از این موارد می‌پردازیم.

برخی افراد می‌گویند: در توسل به ائمه اطهار(علیهم‌السلام) و شفای بیماران از ایشان مغالطه‌ای وجود دارد که در هر صورت به نفع شیعیان و امامان ایشان است، زیرا یا تلاش دکترها به نتیجه می‌رسد و بیمار بهبود پیدا می‌کند که در این صورت عمل پزشکان به اسم امامان شیعه(علیهم‌السلام) تمام می‌شود و مردم گمان می‌کنند که ایشان شفاء داده‌اند یا اینکه بیمار خوب نشده و از دنیا می‌رود که در این صورت افراد مذهبی مدعی می‌شوند که حکمت الهی بر این بوده است که عمرش به دنیا نباشد.

در تحلیل این گفتار لازم است به چند نکته توجه داشت:

1. این اندیشه بر اساس حس‌گرایی بنا شده است، به همین خاطر تلاش دارد که تاثیر مسائل ماورایی و غیر مادی را انکار کند، در حالی که اولین سوالی که به ذهن می‌رسد این است که چه دلیلی وجود دارد که ما تأثیرات غیر مادی را انکار کنیم!؟ حقیقت آن است که اصلاً با علم حسّی، نمی‌توان در این زمینه‌ صحبت کرد، چون ابزار این کار را ندارد و تنها عقل است که با براهین خود می‌تواند در این زمینه ورود کند، به همین خاطر در صورتی ما می‌توانیم شفای بیماران را انکار کنیم که برهان عقلی در این زمینه داشته باشیم، در حالی که هیچ استدلال عقلی در این زمینه وجود ندارد، پس این فرد حق ندارد با این مبنا شفا گرفتن بیماران توسط ائمه اطهار(علیهم‌السلام) را انکار کند.

2. موارد متعددی در طول تاریخ اتفاق افتاده که بیمارهای لاعلاجی که پزشکان از ایشان قطع امید کرده‌اند، با توسل به ائمه اطهار(علیهم‌السلام) شفا گرفته‌اند، خوب در اینجا این سوال مطرح است که آیا در این زمینه پزشکی وجود نداشته تا بهبودی بیمار را به وی نسبت دهیم؟ تنها چیزی که در این زمینه دیده می‌شود توسل به اولیاءالهی است؛ حال اگر کسی در این زمینه شک و شبهه‌ای دارد به آستان قدس رضوی مراجعه کند و شفا گرفتن‌ بیماران متعددی که پزشکان از ایشان قطع امید کرده‌اند را با مدارک پزشکی و تمام مستندات ببیند و بداند که شفا گرفتن موضوعی نیست که بتوان آن را انکار کرد.

3. این فرد گمان کرده است بین توسل و مراجعه به پزشک تعارضی وجود دارد، به گونه‌ای که اگر شخصی به پزشک مراجعه کند، توسل و درخواست شفا از ائمه معصومین(علیهم‌السلام) بی‌معنا می‌شود، این در حالی است که بر اساس  اندیشه اسلامی ما موظف هستیم که برای برطرف کردن حوائج زندگی خویش به اسباب ظاهری مانند پزشک و دارو و... مراجعه کنیم، همانطور که به ما دستور داده شده است که به خوبان و پارسایان متوسل شویم و بین این دو نیز تعارضی وجود ندارد، بلکه تلاش پزشک در طول توجهات امامان معصوم(علیهم‌السلام) بیمار را شفا می‌دهد.

4. تحقیقات علمی نشان داده است که افراد دین‌دار به خاطر اعتقاداتی که دارند زودتر بهبود می‌یابند، که این نکته به خوبی می‌تواند بازگو کننده این واقعیت باشد که رفتارهای مذهبی مانند توسل، دعا و... در بهبود بیماری‌های مختلف تأثیرگذار هستند از این‎‌‎رو ادعا این فرد در عدم تأثیرگذاری این موارد برخواسته از جهل و ناآگاهی به دستاوردهای علمی است.[1]

5. نکته پایانی که لازم است به آن اشاره کنیم این است که كار خدا بر محور حكمت است و هيچ توسّلی، كار حكيمانه خدا را تغيير نمی‌دهد، به طوری كه عمل حكيمانه‏‌ای را ترك كند يا كار غير حكيمانه‌ای را انجام دهد، چنان‏‌كه حضرت علی بن الحسين‏ امام سجاد(عليه‌السلام) فرمود: «و يا من لا تبدِّلُ حِكْمتَه الوَسائلُ... » [2]؛ ای خدايی كه هرگز وسيله‏‌ها حكمت او را مبدّل نمی‌كند.[3] به همین خاطر شاید فردی توسل به اهل بیت(علیهم‌السلام) پیدا کند، ولی بیمارش شفا پیدا نکند، همان گونه که امکان دارد پزشکان، امید به سلامتی فردی داشته باشند، ولی وی بهبودی پیدا نکرده و از دنیا برود.

واقعیت آن است که خداوند متعال هستی را بر مبنای علل و اسباب بنا کرده است که برخی در طول یکدیگر و برخی ظاهر و برخی دیگر پنهان است، به همین خاطر ما حق نداریم به صرف تصورات ذهنی خویش آن‌ها را انکار کنیم. بخشی از این علل توسط علم تجربی اثبات می‌شود و بخشی دیگر از آن توسط ادیان الهی بیان شده است.

___________________________________

پی‌نوشت
[1].نقش دین در سلامتی انسان
[2]. صحیفه سجادیه، دفتر نشر الهادى‏، 1376 ش‏، ص69، دعای 13.
[3]. سروش هدايت، آیت الله جوادی آملی، اسراء، بی‌تا، ج3، ص131.

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
لطفا پاسخ سوال را بنویسید.
این سایت با نظارت اداره تبلیغ اینترنتی معاونت تبلیغ حوزه های علمیه فعالیت نموده و تمامی حقوق متعلق به این اداره می باشد.