درس اصلی حوزویان

22:31 - 1398/02/17

-تواضع و گمنامی که از جمله نکات برجسته‌ در سیره‌ی علمای سلف بوده است باید درسی برای فضلای امروز حوزه های علمیه باشد.

 آیت الله بهجت

تدریس و آموزش دروس، ازجمله کارهایی است که هر طلبه‌ای معمولا در مراحل طلبگی برای طلاب پایینی انجام می دهد و از طرفی می توان به تواضع و گمنامی بسیاری از اساتید برجسته اشاره داشت با اینکه بسیار در دروس و کارهای علمی موفق می باشند در گمنامی به سر می‌برند.
اما امروز در قم، با طیفی از درس خارج گوهای نسل سومی مواجهیم که برخلاف سیره قطعیه سلف صالح٬ به طرز عاشقانه‌ای در پی تمهید مقدمات مرجعیت خویش هستند و در این راه از انشقاق و افتراق در حوزه مقدسه قم هم ابایی ندارند و عجیب آنکه اینان خود را وارثان سلوک بزرگان شیعه معرفی می نمایند!
گرچه این سنخ ایرادات اساسی ممکن است در همه طیف های فکری و سیاسی حوزوی رسوخ کند اما آنچه مهم است در عین علمیت تبعیت سلوک اخلاقی علمای سلف نیز دراین مورد ی تواند راهگشا باشد.
حجت‌الاسلام و المسلمین علی بهجت می گوید:
هفت بار رساله‌اش را بی‌اسم چاپ کردیم. راضی نبود اسمش را  بنویسیم. وقتی هم که با اصرار زیاد راضی شد، فقط اجازه داد بنویسند:  «العبد، محمدتقی بهجت»؛ آن هم با اِکراه.
کتاب مناسک حج ایشان را که چاپ کردیم، نوشتیم: «آیت‌الله بهجت»؛  خیلی جدی در حضور بزرگان توبیخ‌مان کرد.
هنگامی که رساله‌اش چاپ شد؛ یک روز مرا کنار کشید و فرمود: «علی آقا! تو هر کسی می‌خواهی باشی، باش! می‌خواهی حجت‌الاسلام باشی، باش! می‌خواهی آیت‌الله باشی، باش! می‌خواهی آیت‌الله‌العظمی باشی، باش! می‌خواهی مرجع تقلید باشی، باش! می‌خواهی اعلم فقها هم باشی، هیچ مانعی ندارد. پدرت یک طلبۀ معمولی بیشتر نیست!» [1]
پی‌نوشت:
1). ابراهیمی، علی، این بهشت، آن بهشت(خاطرات و زندگی آیت الله بهجت)، مرکز نشر آثار آیت الله بهجت، 1394، ص21.

 

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
لطفا پاسخ سوال را بنویسید.
این سایت با نظارت اداره تبلیغ اینترنتی معاونت تبلیغ حوزه های علمیه فعالیت نموده و تمامی حقوق متعلق به این اداره می باشد.