آمیزش در مسجد!!

07:00 - 1398/02/03

آمیزش در مسجد برای تمام افراد حتی امام معصوم حرام است.

سد الابواب

شبهه: طبق روایات شیعه، ائمّه می‌توانند در مسجد عمل زناشویی انجام دهند!

پاسخ: آنان برای اثبات این مطلب دروغ، عنوان یک باب کتاب وسائل الشیعه را با چند روایت ضعیف السند مطرح کردند که به دلیل ضعف سند، قابل پذیرش نیستند.

شبهه: در کتاب وسائل الشیعه از کتب معتبر شیعه بابی وجود دارد به نام «باب تحریم الجماع والانزال فی المسجد لغیر المعصوم»، بر این اساس، آیا عمل زناشویی و جنابت برای معصوم در مسجد جایز است؟

پاسخ:
اولاً: کتاب وسائل الشیعه جزء کتب معتبر روایی شیعه نیست. این کتاب یک موسوعه (مجموعه) است که روایات فقهی را تقسیم‌بندی کرده است و در قرن یازدهم هجری توسّط شیخ محمد حسن حرّ عاملی نوشته شده است. حرّ عاملی از علمای اخباری بوده و اعتقادی به رده‌بندی و ارزیابی سندی روایات نداشته است. از این‌رو، بسیاری از روایات ضعیف السند در این کتاب وجود دارد. البته کتاب وسائل، به علت جامعیت و تقسیم‌بندی خوب روایات فقهی، همواره مورد توجّه فقها بوده است.[1]

ثانیاً: عنوان باب پانزدهم از ابواب جنابت، به این صورت است: «باب... تَحْرِيمِ الْإِنْزَالِ وَ الْجِمَاعِ فِي الْجَمِيع‏» [2] در باب 154 از ابواب مقدمات نکاح و آداب آن عبارت «لغیر المعصوم» را اضافه کرده است.[3] در باب 154 فقط یک روایت وجود دارد. روایاتی که شبهه‌کننده به آن استدلال کرده از باب 15 بحث جنابت انتخاب شده است نه باب 154 نکاح!

ثالثاً: به عقیده‌ی شیعیان، باید اصل صدور یک حدیث از پیامبر یا اهل بیت(علیهم‌السلام) اثبات شود تا بتوان آن حدیث را به ایشان نسبت داد. علم رجال درباره‌ی سلسله‌ی سند حدیث (احوال ناقلین حدیث) بحث می‌کند و صدور حدیث را بررسی می‌نماید. در مورد احادیثی که در این متن ارسال شده است، قواعد علم رجال حکم به ضعف آن می‌کند:

1. شیخ حرّ عاملی روایت اوّل را از تفسیر منسوب به امام حسن عسکری(علیه‌السلام) در ذیل ماجرای سدّ ابواب نقل کرده است: «لَا يَنْبَغِي لِأَحَدٍ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ أَنْ يَبِيتَ فِي هَذَا الْمَسْجِدِ جُنُباً إِلَّا مُحَمَّدٌ وَ عَلِيٌّ وَ فَاطِمَةُ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ وَ الْمُنْتَجَبُونَ مِنْ آلِهِمُ، الطَّيِّبُونَ مِنْ أَوْلَادِهِمْ.»[4]
در مورد منبع نقل این حدیث (کتاب تفسیر) نظرات گوناگونی وجود دارد، این کتاب نوشته علی بن محمد بن سیّار و یوسف بن محمد بن زیاد است. این دو شخص مجهول الحال‌اند. از نظر محقّق خویی، کسی که در روایات این تفسیر دقّت کند، متوجه جعلی بودن آن می‌شود![5] بنابراین، روایات این کتاب از نظر سندی قابل قبول نیستند.
2. شیخ حرّ عاملی، روایت دوم را از کتاب علل الشرایع نقل کرده است: «وَ لَا يَحِلُّ لِأَحَدٍ أَنْ يَنْكِحَ فِيهِ النِّسَاءَ إِلَّا عَلِيٌّ وَ ذُرِّيَّتُهُ» [6] این روایت با ده واسطه از پیامبر اکرم نقل شده است.[7] از بین این افراد، وثاقت شش نفر قابل قبول است اما چهار نفر دیگر مجهول الهویه هستند: «نصر بن احمد بغدادی، محمد بن عبید کندی، اسماعیل بن ابان ازدی، حذیفة بن اسید».
3. تک روایتی که در باب 157 ابواب نکاح وسائل الشیعه وارد شده است، در متن شبهه وجود نداشت. ما این روایت را هم بررسی می‌کنیم: «قَالَ النَّبِيُّ ص لَا يَحِلُّ لِأَحَدٍ أَنْ يُجْنِبَ فِي هَذَا الْمَسْجِدِ إِلَّا أَنَا وَ عَلِيٌّ وَ فَاطِمَةُ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ»[8] این روایت در کتاب من لایحضره الفقیه، مرفوعه است. یعنی بدون ذکر سند از پیامبر اکرم(صلی‌الله‌علیه‌وآله) نقل شده است. اما در امالی شیخ صدوق سندی برای آن آورده شده[9] که ضعیف است؛ زیرا در این سند سه واسطه وجود دارد که وثاقت دو نفرشان معلوم نیست.[10]

از طرفی کسی که با زبان عربی آشنایی داشته باشد به راحتی معنی این روایت را می‌فهمد. به چند نمونه از کلمات بزرگان شیعه و سنّی درباره‌ی معنای این روایت توجّه کنید:
مجلسی اول روایت را این‌طور معنی کرده است: «برای هیچ‌کس -غیر از امیرالمومنین- جایز نیست که در حالت جنابت وارد مسجد النبی شود.» [11]
سلطان العلما می‌نویسد: «منظور از جنابت در این روایت، عبور کردن از مسجد است، نه عمل زناشویی؛ فاضل تفرشی هم به این نکته اشاره کرده است.» [12]
محب الدین طبری(از محدثین اهل سنت) می‌نویسد: «علی بن منذر می‌گفت: معنای این روایت را از ضرار بن صرد پرسیدم. پاسخ داد: یعنی برای کسی غیر از من و تو، جایز نیست که با حالت جنابت از این مسجد بگذرد.» [13]
کسی که با لغت عربی آشنایی داشته باشد، به خوبی متوجه می‌شود که این روایت مطلبی غیر از همان جریان سدّ الابواب[14] را نمی‌گوید.

4. تنها یک روایت صحیح السند، در این‌باره وجود دارد: «أَلَا إِنَّ هَذَا الْمَسْجِدَ لَا يَحِلُّ لِجُنُبٍ إِلَّا لِمُحَمَّدٍ وَ آلِهِ»[15] سند این روایت از طریق جعفر بن محمد بن مسرور صحیحه است.[16] امام معصوم هم مانند سایر انسان‌ها نیاز جنسی داشته است. عمل جنسی هم باعث جنابت می‌شود و خانه‌ای که دربش به مسجد باز می‌شود، برای رفتن به بیرون خانه و استحمام، لازم بوده که از مسجد عبور کنند. این روایت مجوّز عبور امام از مسجد با حال جنابت را داده است و ربطی به ادّعاهای مطرح شده در شبهه ندارد.

در نتیجه: شبهه‌کننده قصد داشت این‌طور القا کند که ائمّه می‌توانند در مسجد رابطه زناشویی داشته باشند! برای اثبات این مطلب دروغ، عنوان یک باب کتاب وسائل را با چند روایت ضعیف السند مطرح کرد که به دلیل ضعف سند، قابل پذیرش نبودند. یک روایت صحیح السند داشتیم که درباره‌ی واقعه‌ی سدّ الابواب بود. فقط به پیامبر و ائمه اجازه داده شد، درب خانه‌شان رو به مسجد باز شود و مستقیماً بتوانند از آنجا عبور کنند و درب سایر خانه‌ها بسته شد.

______________________________________________________________________
پی‌نوشت
[1]. آقا بزرگ تهرانی، الذريعة إلى تصانيف الشيعة، دار الاضواء، چ3، بیروت، 1403ق، ج‏4، ص352.
[2]. شیخ حرّ عاملی، وسائل الشيعة، موسسه آل البیت، چ3، قم، 1416، ج‏2، ص205.
[3]. وسائل الشيعة، ج‏20، ص: 256.
[4]. التفسير المنسوب إلى الإمام الحسن العسكري عليه السلام، مدرسة الامام المهدی، چ1، قم، 1409، ص18.
[5]. آیت الله خویی، معجم رجال الحديث، بی نا، چ1، بی جا، 1413ق، ج12، ص147.
[6]. شیخ صدوق، علل الشرائع، مکتبة الداوری، چ1، قم، 1385ق، ج‏1، ص202.
[7]. الْمُظَفَّرُ بْنُ جَعْفَرِ بْنِ الْمُظَفَّرِ الْعَلَوِيُّ- جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ مَسْعُودٍ العیاشی- أَبِيهِ (مُحَمَّدِ بْنِ مَسْعُودٍ العیاشی)- نَصْرُ بْنُ أَحْمَدَ الْبَغْدَادِيُّ- مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدِ بْنِ عُتْبَةَ الکندی- إِسْمَاعِيلُ بْنُ أَبَانٍ الورّاق الازدی- سَالِمِ بْنِ أَبِي عَمْرَةَ الخراسانی- مَعْرُوفِ بْنِ خَرَّبُوذَ- أَبِي الطُّفَيْلِ (عامر بن واثلة)- حُذَيْفَةَ بْنِ أَسِيدٍ الْغِفَارِيِّ.
[8]. شیخ صدوق، من لا يحضره الفقيه، جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، چ2، قم، 1404ق، ج‏3، ص557.
[9]. شیخ صدوق، الأمالي، کتابچی، چ6، تهران، 1376ش، ص334: مُحَمَّدُ بْنُ عُمَرَ الْبَغْدَادِيُّ- الْحَسَنُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ التَّمِيمِيُّ- عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ التَّمِيمِيُّ
[10]. الْحَسَنُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ التَّمِيمِيُّ در کتب رجالی فقط اسمش نوشته شده و توثیق یا تضعیفی ندارد. عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ التَّمِيمِيُّ حتّی اسمش هم در کتب رجالی نیامده است!
[11]. محمد تقی مجلسی، روضة المتقين في شرح من لا يحضره الفقيه (ط - القديمة)، کوشانپور، چ2، قم، 1406ق، ج‏9، ص242.
[12]. به نقل از: حاشیه 1 ج3، ص558 من لا یحضره الفقیه.
[13]. محب الدين طبری، ذخائر العقبى في مناقب ذوى القربى، دار الكتب المصرية، 1356 ه، ص77.
[14]. داستان سدّ الابواب به این صورت بود که بعد از آنکه مسجد النبی در مدینه ساخته شد، تعدادی از اصحاب خانه‌هایشان را چسبیده به مسجد ساختند. به گونه‌ای که درب خانه‌هایشان مستقیماً به داخل مسجد باز می‌شد. بعد از مدّتی دستور رسید که همه‌ی این درها باید بسته شود جز در خانه‌ی پیامبر و اهل بیتشان. فقط پیامبر و اهل بیتشان می‌توانستند همسایه‌ی دیوار به دیوار مسجد النبی باشند و خروج از منزلشان، ورود به مسجد باشد.
[15]. الأمالي( للصدوق)، ص526.
[16]. شیخ صدوق از دو طریق این روایت را از محمد بن عبد الله حمیری نقل کرده است. طریق اوّل به واسطه ی علی بن حسین شاذویه مودّب است و طریق دوم به واسطه ی جعفر بن محمد بن مسرور است. طریق دوم فقط صحیح است.

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
لطفا پاسخ سوال را بنویسید.
این سایت با نظارت اداره تبلیغ اینترنتی معاونت تبلیغ حوزه های علمیه فعالیت نموده و تمامی حقوق متعلق به این اداره می باشد.