توجه اسلام به شادی، نشانه‌ای بر حقانیت اسلام

06:30 - 1398/01/18

دین اسلام به خاطر جامعیتی که دارد به شادی نیز توجه کرده است.

شادی

خداوند متعال در وجود انسان حالت و ویژگی‌های خاصی قرار داده است، که هر کدام در جای خویش نیکو است و مکتبی می‌تواند مدعی هدایت انسانی باشد که به تمام این ویژگی‌ها توجه داشته باشد، یکی از این حالات فرح و شادی است.برخی از افراد ناآگاه و جاهل گمان کرده‌اند که دین مبین اسلام به شادی توجه ندارد و صرفاً دین حزن و اندوه است. این در حالی است که اگر شخصی این ادعا را قبول کند باید جامعیت اسلام را انکار کند و در نتیجه باید قبول کند که دین اسلام نمی‌تواند انسان را به کمال مطلب خویش در همه جهات برساند، اما واقعیت آن است که دین اسلام هم از جامعیت برخورد است و هم به شادی توجه داشته است،

خداوند متعال در وجود انسان حالت و ویژگی‌های خاصی قرار داده است که هر کدام در جای خویش نیکوست و مکتبی می‌تواند مدعی هدایت انسانی باشد که به تمام این ویژگی‌ها توجه داشته باشد، یکی از این حالات فرح و شادی است.

برخی از افراد ناآگاه و جاهل گمان کرده‌اند که دین مبین اسلام به شادی توجه ندارد و صرفاً دین حزن و اندوه است.[1] این در حالی است که اگر به احادیث معصومین(علیهم‌السلام) به عنوان الگوی جامعه اسلامی رجوع کنیم، خواهیم دید، آن بزرگواران پیروان خود را به شادی و نشاط توصیه کرده‌اند؛ به طور نمونه امام رضا(علیه‌السلام) می‌فرمایند: «کوشش کنید اوقات شما چهار زمان باشد؛ وقتی برای عبادت خدا، زمانی برای تأمین معاش، ساعتی برای معاشرت با برادران مورد اعتماد و کسانی که شما را به عیب‌هایتان واقف می‌سازند و وقتی را هم به تفریحات و لذایذ خود اختصاص دهید و از شادی ساعت‌های تفریح، نیروی لازم برای عمل به وظایف وقت‌های دیگر را تأمین کنید.»[2] همچنین امام صادق(علیه‌السلام) خطاب به یاران خویش فرمودند: «شوخی شما اصحاب با یکدیگر چه مقدار است؟ گفتند: کم است. حضرت فرمود: این گونه نباشید، به درستی که شوخ طبعی از حسن خلق است. شما بدین وسیله برادران‌تان را شاد می‌کنید، همان گونه که رسول خدا(صلی‌الله‌علیه‌وآله) اهل شوخی و مزاح بودند، تا سرور و شادی در قلب اصحاب ایجاد کنند.»[3]

در این روایات عوامل متعددی برای شاد زیستن و دوری از غم و غصه بیان شده که به برخی از این موارد اشاره می‌کنیم:
1. خوش گمانی نسبت به مردم است: امیرالمومنین(علیه‌السلام) در حدیثی می‌فرمایند: «خوش گمانی، از اندوه می‌کاهد و از به گردن انداختن افسار گناه، رهایی می‌بخشد.»[4]
2. علم آموزی: امیرالمومنین(علیه‌السلام) فرمودند:«برای شرافت علم کافی است کسی که حسنی در آن نیست، ادعای علم می‌کند و شادی می‌شود وقتی نسبت علم به او می‌دهند.» [5]
3. برخی از غذاها و خوراک‌هایی: امام رضا(علیه‌السلام) فرمود: « بر شما لازم است که از زیت(روغن زیتون یا هرگونه روغن مایع) استفاده کنید؛ زیرا صفرا را آشکار و بلغم را از بین می‌برد و عصب را تقویت، بیماری را نابود و اخلاق انسان را نیکو می‌کند، روح را آرامش می‌دهد و غم را از بین می‌برد.»[6] در روایتی دیگری فرمودند: «بوی خوش، عسل، سوارکاری و نگاه به مناظر سر سبز و خرم، باعث نشاط و شادی می‌شود.»[7]
4. قناعت: امیرالمومنین(علیه‌السلام) در این زمینه می‌فرماید: «هرکس که به سهم قسمت شده خود، قناعت ورزد، از غصه و اندوه و رنجوری در آسایش است.»[8]

________________________________________________________________________
پی‌نوشت
[1]. ایازی، سید محمد علی، شادی و تفریح در اسلام با تأکید بر اندیشه‌های شهید بهشتی، مجموعه مقالات همایش شادی و تفریح، تهران، همایش شادی و تفریح، 1386ش.
[2]. مجلسى، محمد باقر‏، بحار الأنوار، دار إحياء التراث العربي‏، 1403 ق‏، ج‏75، ص321.
[3]. کلینی،محمد بن یعقوب، الکافی، ترجمه سید جواد مصطفوی، ولی عصر، 1375ق، ج2، ص663.
[4]. ليثى واسطى، على بن محمد، عيون الحكم و المواعظ، دار الحديث‏، 1376 ش‏، ص228.
[5]. بحار الأنوار، همان، ج‏1، ص185.
[6]. ابن بابويه، محمد بن على‏، الخصال، جامعه مدرسين‏، 1362 ش‏، ج‏2، ص344.
[7]. بحار الأنوار، ج‏63، ص291
[8]. همان، ج‏68، ص349.

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
لطفا پاسخ سوال را بنویسید.
این سایت با نظارت اداره تبلیغ اینترنتی معاونت تبلیغ حوزه های علمیه فعالیت نموده و تمامی حقوق متعلق به این اداره می باشد.