چرا اصرار دارید که مردم رو بگریونید؟

05:07 - 1397/07/14

 گریه بر این عزیزان، پاس‌داشت خوبی و اخلاق و بزرگ‌داشت مقام و منزلت انسان‌های شایسته است؛ این کار عامل تشویق دیگران به پیروی از امامان و اخلاقی زیستنه.

عزاداری

منبر که تمام شد، جلو اومد و گفت: حاج آقا! ببخشید! واسه چی روضه می خونید؟ چرا اصرار دارید که مردم رو بگریونید و خودتون هم گریه کنید؟
حاج آقا: گریه بر این عزیزان، پاس‌داشت خوبی و اخلاق و بزرگ‌داشت مقام و منزلت انسان‌های شایسته است. این کار عامل تشویق دیگران به پیروی از امامان و اخلاقی زیستنه. در ضمن امام رضا(علیه السلام) فرمود: «ای پسر شبيب اگر بر حسين (عليه السّلام) گريه كنی و آب ديده گان تو بر روی تو جاری شود حق تعالی جميع گناهان صغيره و كبيره تو را می آمرزد خواه اندك باشد و خواه بسيار؛ اگر می خواهی خدا را ملاقات كنی در حالی كه هيچ گناهی نداشته باشی حسين (عليه السّلام) را زيارت كن؛ اگر می خواهی كه در غرفه ای از بهشت با رسول خدا و ائمه طاهرين محشور شوی قاتلان حسين (عليه السّلام) را لعنت كن؛ ای پسر شبيب اگر می خواهی در درجات عاليه بهشت با ما باشی پس برای اندوه ما اندوهناك باش و در شادی ما شاد.»(امالی صدوق، ص 130، حدیث 5) انسان - به ویژه برای امام حسین(علیه السلام) - حتی اگر گریه اش نگیره، خوبه که حالت گریه (تباکی) به خودش بگیره.

جوان: مگه نمی گید که اونا به کمال رسیدن؟ تو اون دنیا هم که میگید تو بهترین درجات بهشت هستن، دیگه گریه چرا؟ باید خوشحالی کرد!
حاج آقا: بله؛ درسته. اون بزرگواران تو اون دنیا جایگاه رفیعی دارن؛ چون تو این دنیا، کارهای شایسته کردن. گریه ی ما برای مظلومیت این بزرگان تو دنیاست، به خاطر ظلمی که به اونا شده، به خاطر پاس‌داشت خدمات‌شون.
جوان: پس چرا برای بقیه ی مظلومین گریه نمی کنید؟ این همه مظلوم تو عالم هست که به طرز فجیعی کشته میشن.
حاج آقا: ما برای همه ی مظلومین عالم باید متاثر بشیم! اما نوع خاصی از محبت به اهل بیت(علیهم السلام) بر ما واجبه که این نوع محبت درباره ی دیگران بر ما واجب نیست. اهل بیت(علیهم السلام) به خاطر مردم دچار آزار و ظلم شدن؛ گریه کردن و تاثر بر مظلومین، حرام نیست؛ ولی برای هر کس بر اساس کاری که کرده باید عکس العمل نشون داد!

جوان: چرا؟ مگه چه تفاوتی می کنه؟
حاج آقا: پسرم، اگه پدر شما رو مظلومانه و به طرز فجیعی به قتل برسونن، با قتل یک فرد بیگانه که به طرز فجیعی به قتل رسیده، یکسانه؟
جوان: معلومه که نه.
حاج آقا: چرا؟ مگه هر دو انسان نیستن؟ مگه هر دو مظلوم نیستن؟ مگه هر دو به طرز فجیع به قتل نرسیدن؟

جوان: جواب همه ی سوالاتتون مثبته؛ ولی پدرم، پدرم هستش.
حاج آقا: اگه پدرتون شما رو از لحظه ی تولد ترک کرده باشه و بعد از سال ها ببینید که این حادثه واسش پیش اومده، دچار تاثر و حزن عمیق می‌شید؟
جوان: نه.
حاج آقا: مگه پدرتون نیست.
جوان: چرا؛ اما تنها نام پدر داشتن که کافی نیست. کارهایی که واسم کرده، منو درگیر خودش می کنه.

حاج آقا: پسرم! اهل بیت(علیهم السلام) هم به دلیل کارهایی که کردند، ما رو درگیر خودشون کردند. کارهایی که دیگر مظلومین واسه ما نکردند. شناساندن توحید ناب، نجات انسان ها از گمراهی و حیرت، آزاد ساختن بشریت از یوغ ظلم و ... کاریه که اون بزرگواران واسه ما کردن.
جوان: یعنی تنها بعد عواطف و احساسات؟ نمک شناسی؟
حاج آقا: تنها نه. این گریه یه راه بزرگ‌داشته. یه راه فراموش نشدن مبارزه با ظلمه؛ یه راه گم نشدن معیارها و شاخص هاست، یه راه کم هزینه و پر فایده واسه رسواگری و مبارزه با حکومت های فاسد و ظالم در طول تاریخ بوده. اهل بیت(علیهم السلام) در زمان خودشان و پیروان‌شون پس از اون دوران، با این سیاست، حاکمان جور و فساد رو رسوا کردن.

جوان: از کجا معلوم که این کارا رو کردن؟ مگه شما بودید و دیدید؟!
حاج آقا: نه نبودیم و ندیدیم؛ اما گزارش های موثق و معتبر یکی از اسناد واسه پذیرش واقعیته. ما جنگ جهانی اول و دوم رو هم ندیدیم. اسکندر و کوروش رو هم ندیدیم؛ اما با گزارش های معتبر از سوی آدم‌های راستگو و شهرت اون گزارشات، پذیرفتیم. این روش عقلاست که به گزارشات با منبع موثق اعتنا می کنن.
_________________________________________________________________
ابن بابويه، محمد بن على، الأمالي، كتابچى - تهران، چاپ: ششم، 1376ش.

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
لطفا پاسخ سوال را بنویسید.
این سایت با نظارت اداره تبلیغ اینترنتی معاونت تبلیغ حوزه های علمیه فعالیت نموده و تمامی حقوق متعلق به این اداره می باشد.