آیا به امام زمان(عج) هم می‌شود نقد کرد؟!

07:20 - 1396/10/23

- امام زمان(عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف) معصوم است و معصوم جز در راه حق و درست قدم بر نمی‌دارد و بر چنین کسی نمی‌توان نقد وارد کرد.

نقد به امام زمان(علیه‌السلام)

در روز 18 دی ماه رئیس جمهور محترم آقای روحانی، در دیدار با وزیر و معاونان وزارت امور اقتصادی و دارایی، سخنی بر زبان آورد که در واقع حریم عصمت امام زمان(عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف) را مورد خدشه قرار داده است. او در سخنانش گفته: «همه باید انتقاد بشوند استثنا نداریم، تمام مسئولین در کشور قابل نقد هستند. ما در کشور معصوم نداریم. اگر یک وقتی امام زمان ظهور کرد آن وقت هم می‌شود نقد کرد».[1]

معنای نقد و انتقاد در کتب لغت بدین شرح است: «1. خالص کردن؛ 2. جدا کردن خوب از بد؛ 3. خرده گرفتن؛ 4. برشمردن درستی‌ها و نادرستی‌های یک اثر».[2] از طرفی امام دوازدهم امام معصوم و خلیفه خداوند در روی زمین است. کسی که از هر اشتباه و خطایی (چه کوچک و چه بزرگ) مبرّاست، هرگز اشتباهی ندارد تا بشود به او نقد وارد کرد.
معصوم کسی است که خدای متعال دستور اطاعت محض از ایشان را صادر کرده و فرموده است: «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا أَطيعُوا اللَّهَ وَ أَطيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْکُمْ؛ [نساء/59] ای کسانی که ایمان آورده اید ، خدا را اطاعت کنید و پیامبر و اولیای امر خود را [نیز] اطاعت کنید».

امام معصوم، جانشین همان پیامبری است که قرآن کریم در شأن ایشان فرمود: «وَمَا يَنْطِقُ عَنِ الْهَوَى إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَى؛ [نجم/3-4] و از سر هوس سخن نمى‏‌گويد اين سخن به جز وحيى كه فرستاده مى‌شود، نيست». کسی که مغلوب هوای نفس و تنها آنچه را که خدا از او بخواهد می‌گوید و عمل می‌کند آیا می‌شود به او نقد کرد؟! این سخن مانند این است که بگوییم به خدا نیز می‌شود انتقاد کرد! مگر پیامبر و امام معصوم جز از جانب خدا می‌گوید و عمل می‌کند؟!

آیا کسی که بر صراط مستقیم است و ذره‌ای انحراف در او مشاهده نمی‌شود و عین حق و حقیقت و مدار حق و حقانیت است آیا قابل نقد است؟! حق، تکثر بردار نیست و حق، جز یکی نیست و کسی که در مقابل حق، به انتقاد می‌ایستد جز باطل نخواهد بود «فَمَاذَا بَعْدَ الْحَقِّ إِلَّا الضَّلَالُ [یونس/23] و بعد از حقيقت جز گمراهى چيست ؟!».  

آقای روحانی در توجیه کلامش این‌گونه می‌گوید: «پیامبر هم اجازه نقد می‌داد و برخی اصحاب، در مقابل پیامبر می‌گفتند: «أ من الله ام منک» این سخنت از نزد خداست یا از نزد خودت. اگر پیامبر می‌گفت از طرف من است به او نقد می‌کردند و می‌گفتند من قبول ندارم».

آقای روحانی رئیس جمهور محترم، اگر کسی در زمان پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌وآله) به حضرت نقد می‌کرد، از بی ادبی و عدم معرفت خود او بود، نه این‌که واقعا پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌وآله) مورد نقد باشد. پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌وآله) در اوج ادب، به سخنان بی‌ادبانه آنان گوش فرا می‌داد، اما به باطلِ آنها عمل نمی‌کرد وگرنه اگر بگوییم پیامبر نقدپذیر بود یعنی پیامبر به نقد دیگران عمل می‌کرد این، جز دو معنا نخواهد داشت: 1. اینکه سخن و عمل حضرت درست بوده و نقد آنان نادرست: که در این‌صورت لازم می‌آید که ایشان از سخن و اندیشه‌ی حق خود دست کشیده و به نقد باطل نقادان عمل کرده باشد؛ 2. این‌که سخن و عمل حضرت نادرست بوده و نقد آنان درست؛ که در این‌صورت لازم می‌آید که ایشان در تشخیص حق اشتباه کرده و وقتی اصحاب به او نقد کردند به اشتباه خود پی برده باشد. بی شک، هر دو صورت کاملا اشتباه است و با عصمت و ولایت پیامبر سازگاری ندارد.

آقای روحانی! اگر بگوییم نگاه شما درست است در این‌صورت، همان نگاه برخی از مهاجرین را تایید کرده‌ایم که به پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌وآله) خرده می‌گرفتند و از اطاعت ایشان بارها و بارها سرپیچی می‌کردند و نتیجه این انتقادها، مخالفت با پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌وآله) در صلح حدیبیه، و ماجرای جعرانه، و جیش اسامه، و حجة الوداع، و قضیه دوات و قلم، و مساله تعیین جانشین و ... بود که رویکرد تاریخ را دگرگون نمود..

امان و صد امان از نقد به معصوم و خودمحوری در تشخیص حقیقت و عدم تبعیت از معصوم، که تاریخ را پر از لکه‌های تاریک و سیاه کرده است. آقای روحانی! نقدهایی به امیرالمومنین(علیه‌السلام) در جریان جنگ صفین و حکمیت و خوارج را یادتان رفته؟! نقدهایی به امام حسن(علیه‌السلام) را چه در جنگ با معاویه و چه در صلح با او، یادتان رفته؟!‌ نقدهای به امام حسین(علیه‌السلام) و همراهی نکردن نقادان با ایشان در جریان کربلا را چطور؟! این نقدها به چه ظلمت‌ها و چه جنایاتی که منجر نشد.

اگر می‌دانستند نقد و انتقاد به معصوم از ناصحیح‌ترین کردارهاست و می‌پذیرفتند که امکان خرده‌گیری بر معصوم وجود ندارد هرگز تاریخ شاهد این نقاط تاریک و سیاه نمی‌بود. 

_______________________
پی‌نوشت
[1]. مشاهده کلیپ
[2]. ر.ک: فرهنگ لغت دهخدا و فرهنگ لغت معین، در ذیل واژه «انتقاد».

امتیاز: 
Average: 3.9 (11 votes)

نظرات

تصویر ناشناس
نویسنده ناشناس در

خداوند این ملت را از شر این ..... نجا ت دهد و شرش را به خودش برگرداند .

تصویر ناشناس
نویسنده ناشناس در

حرف روحانی ناظر به شرایط و وجود امکان نقد هست نه اینکه نقد بر معصوم رواست. فافهم.

تصویر مصطفی عباسی هرازی

با سلام خدمت شما دوست عزیز

با مشاهده کلیپ، کاملا روشن خواهد شد که رئیس جمهور محترم فرمودند وقتی امام دوازدهم ظهور کرد اونوقت به ایشان هم می‌شود نقد کرد. 

این یعنی جواز نقد امام؛

چه نقد مثبت و چه منفی در مورد امام معصوم راه نخواهد داشت. اصلا نقد سازنده به امام معصوم معنا نخواهد داشت. نقد سازنده یعنی اینکه عملکرد و اندیشه امام نادرست و اشتباه بوده و آن نقاد با نقد سازنده‌اش عمل و اندیشه امام را درست ساخته است. آیا این اصلا با عصمت سازگار است؟!!!

تصویر ناشناس
نویسنده ناشناس در

اگر امامن و پیامبر معصوم هستن پس چرا مشورت میکردن ....پس چرا خدا درقرآن چندین بار پیامبر رو مورد عتاب قرار میداده...شما از این میخواهید به معصوم سازی سران مملکت برسید که کاملا اشتباه و مورد انزجار مردم میشه...

تصویر مصطفی عباسی هرازی

سلام خدمت شما دوست بزرگوار

بسیار ممنون که این مطلب رو با سعه صدر خوندید و نظرتون رو فرمودید.

چند نکته قابل عرض هست که خدمت شما مطرح می‌کنم: 

1- موضوع مشورت با نقد کاملا متفاوته و از دو مقوله جداگانه هستند.

اما چرا در برخی موارد پیامبر و ائمه معصوم مشورت می‌کردند؟ اگر در سیره ائمه اطهار و پیامبر(علیهم‌السلام) نگاه کوتاهی بی‌اندازید می‌بینید که بسیاری از عملکردهای ایشان از باب تعلیم مردم است نه اینکه واقعا معصوم نیازمند مشورت باشد. در مفهوم معصوم، هرگونه مصونیت از اشتباه و اتصال به منبع علم و معصومیت از جهل نهفته است. حجابهای عقلانی بر عقل معصوم وجود ندارد و حقائق را آنگونه که هستند می‌بیند. برای کشف حقیقت و رسیدن به درسترین راه، هرگز نیازمند پائین‌تر از خود نیست تا بخواهد از انان مشورت بگیرد. 

2- کسی در صدد معصوم‌سازی مسئولین کشوری نیست. ما نص صریح داریم که هر کسی جز انبیاء و ائمه اطهار، دارای مرتبه عصمت ذاتی نیست و احتمال و امکان وقوع خطا در او هست. اما نمی‌توان به بهانه‌های جناحی بی جهت از یک حرف غلط و اشتباهی که رئیس جمهور محترم آن را بیان نمودند دفاع کرد. 

3- عتاب خدا بر پیامبر هرگز به عصمت او ضربه نمی‌زند چون پیامبر هرگز مرتکب آن نشده تا عتاب خدا بر او محقق شود بلکه تهدیدی پیشینی است نه تهدید پسینی. تهدید پیشینی به معنای تاکید بر اجرای آن امر خداست. 

تصویر مریم حق طلب
نویسنده مریم حق طلب در

خدا نگذره از اونهایی که به روحانی رای دادند، مردم و کشور را بدبخت کردند و اینقدر وقیح و پست هستند که در دفاع از این موجود حاضرند معصومیت پیامبر و ائمه را هم زیر سوال ببرند. همانهایی که ما از آنها داعش داخلی یاد میکنیم! همانهایی که در فتنه 88 و 96 هم حضور داشتند، همانهایی که به اسلام ذره ای ایمان ندارند و به خاطر نفهمی خودشان حاضرند خیانتها را توجیه کنند؟؟؟؟

راستی از تحریمهای جدید چه خبر؟؟؟؟؟؟؟

خدا لعنت کنه اونهایی را که به صاحبان خانه های پنجاه میلیاردی سواری میدند و مردم را بدبخت کردند و الان هم به عصمت معصومین حمله ور شدند.

تصویر ناشناس
نویسنده ناشناس در

توجه شود که در جلسه دولت این حرف زده شده این یعنی شما مسولین دولتی هرچقدر هم کارتان را درراستای درست و حقیقت می‌بینید از پیامبر بالاتر نیستید و عده ای خواهند بود که شما را نقد کنند خواه در زمان پیامبر یک عده جاهل این کار را کرده باشند خواه یک عده سطحی بین و کم سواد حالا این کار را بکنند

تصویر ناشناس
نویسنده ناشناس در

رهروان ولایت ؟؟؟؟؟

پند می گیرید رهرو شوید؟؟؟

تصویر م.ه
نویسنده م.ه در

آقای رئیس جمهور! به ۱۴ امام معصوم رحم کنید!

مگه همین رئیس جمهور نبود که در ایام انتخابات در مناظره خطاب به رقیب خود گفت: "به امام رضا(ع) رحم کنید و بگذارید امام رضا(ع) برای مردم بماند!!! اما رضا رو دیگه سیاسیش نکنید"؟!

منظورش از این حرف، این بود که ائمه را وارد سیاست انتخاباتی نکنیم!

حالا امروز همین جمله را باید یادآوری کرد، اما اینبار به خود  شخص رئیس جمهور

"آقای رئیس جمهور به چهارده معصوم رحم کنید بذارید اعتقاد مردم به ۱۴معصوم درست بمونه. ۱۴معصوم رو وارد سیاست‌بازی خودت نکن

اینکه رئیس جمهور بجای پاسخ به انتقادات به عملکرد خود و دولتش پای اهل بیت(علیهم السلام) را  وسط میکشید و آنها را اهل خطا در عمل بدانید برازنده نیست.

تصویر امیری.
نویسنده امیری. در

تحلیل متفاوت علیرضا پناهیان از سخنان اخیر رئیس جمهور:

سخنان «سیاست‌مداران» را باید ابتدا از منظر  «سیاسی» تحلیل کرد، بعد به ارزیابی «علمی» و میزان صحت آن پرداخت. چون سیاسیون گاهی زیاد به «غلط یا درست» بودن حرف‌ها کار ندارند، بلکه به «کاربرد» آن در عرصۀ سیاسی نگاه می‌کنند.  

وقتی سیاست‌مداری می‌گوید: «همه باید نقد شوند!»، ببینید بار سیاسی این جمله چیست؟ شاید می‌خواهد انتقادهایی که به خودش وارد است را کم‌رنگ کند و جبهۀ جدیدی در انتقادهای اجتماعی باز کند تا بار خودش سبک شود.

وقتی سیاستمداری می‌گوید: «می‌شود از معصومین انتقاد کرد» و دین خود را فدای سیاست می‌کند، شاید می‌خواهد جامعه را درگیر اختلافات و گفتگوهای فکری بکند تا بتواند از فشار انتقادها به عملکرد خودش کم کند. 

اگرچه باید به سخنان غلط سیاسیون اعتراض کرد، ولی تحلیل سیاسی اشتباهات عمدی آن‌ها را نباید فراموش کرد.

تصویر محمدی 1
نویسنده محمدی 1 در

سایت محترم ولایت نت. من فایل ویدئویی سخنان رییس جمهور را مشاهده کردم . ایشان ابدا چنین حرفی که برداشت بشود که معصومین قابل نقد هستند نزدند. ایشان گفنه اند: (در زمان امام زمان میشود نقد کرد . در زمان پیامبر هم به ایشان انتقاد میکردند) ... انتقاد که چه عرض کنم حتی  فراتر از اینها به پیامبر نا سزا میگفتند . ایشان را مجنون خطاب میکردند.  خب این یک واقعیت تاریخی است. آیا کسی که این واقعیات را بگوید معنی اش این است که اعمال آن افراد را تائید کرده است  و عصمت  معصومین را زیر سوال برده است؟ . وقتی آقای رو حانی میگوید که در زمان پیامبر به ایشان انتقاد می کردند و یا در زمان امام زمان میتوان به ایشان انتقاد کرد معنی اش این نیست که انتقاد افراد درست است . انتقاد به امام زمان( ع) و پیامبر مسلم است که نا بجاست اما افراد در حضور ایشان میتوانند انتقاد کنند یعنی امکان انتقاد به آنها توسط معصوم داده میشود و بعد معصوم علیه السلام پاسخ روشن برگرفته از وحی  را به او میدهند  اگر پذیرفت که دلش به نور ایمان روشن است و اگر نپذیرفت  نقد کننده همچنان در گمراهی و ضلالت است . بهر حال در حضور معصومین و در زمان ایشان نقد انجام میشود  با اینکه نقدها حق نیست و نا حق است . منظور اقای روحانی دقیقا همین است و جمله ایشان هم ناظر به همین است و دیگر هیچ . ایشان دقیقا منظورشان این است که وقتی در حضور معصوم علیه السلام امکان نقد هست ودیگران میتوانند به او انتقاد کنند . ما که معصوم نیستیم تکلیفمان معلوم است. حالا  بعضی ها  بخاطر تعصبات سیاسی و اینکه سلیقه روحانی را نمی پسندند و یا باعملکرد او در کشور داری موافق نیستند جمله روحانی را جور دیگری بیان میکنند بحث دیگری است . پرو بال دادن به این حرف و اینکه در جامعه شایع کنیم که رییس جمهور چنین گفته جز اینکه خدای نکرده در زمینه معصومیت ائمه نظرات وهن انگیز زیاد شود فایده دیگری ندارد . نمونه اش همین کامنت  آن دوستی است که گفنته اشتباه کردن  غیر از گناه کردن است . ببینید چه خلط مبحثی شده . بنظر من این بحثی که از اساس مد نظر رییس جمهور نبوده باید از شایع کردن آن خود داری کرد اگر درد دین داریم . ولی اگر درد سیاسی و جناحی داریم بحث دیگری است ادامه دهید.

تصویر سعید کارگر
نویسنده سعید کارگر در

یک سئوال از نویسنده این مطلب دارم. آیا الزاما نقد شونده محق نیست. یعنی همیشه نقاد درست میگوید و نقد شونده اشتباه؟ نقد کسی دلیل بر اشتباه آن شخص نیست. مثلا کسی انتقاد میکند به پیامبر که اگر درمورد فلان موضوع گونه ای دیگر عمل میکردید بهتر بود و پیامبر نیز با حلم دلایلش را ارائه میداد و این نقد دلیل بر حق نبودن پیامبر نبوده . ایشان ما را باید روشن میکردند. اما درمورد معصوم بودن چهارده نفر باید خدمتتان عرض کنم که این معصومیت در باب انجام نشدن گناه است نه اینکه این چهارده نفر هرگز اشتباهی نکرده باشند. ممکن است مثلا شخصی سهوا پایش به سنگی بخورد و به زمین بیافتد و او اشتباه کرده که جلوی پایش را نگاه نکرده و گناهی نیز انجام نداده و قابل نقد و حتی نصیحت است. حال سئوال اینجاست که آیا پیامبر و ائمه در طول زندگی هرگز زمین نخورده اند که قابل نقد باشد یا اینکه از نظر شما قدم به قدم با وحی حرکت میکرده اند. گناه و اشتباه دو مقوله مجزاست. پیامبر بارها گفته که من با سایر انسانها بجز وحی تفاوتی ندارم. البته که معصومین هیچ گناهی انجام نداده اند ولی مثل سایر انسانها قطعا اشتباه هم میکرده اند و این گناهی نیست. ائمه الگوی زندگی ما هستند و اگر قدرتی فراتر از انسانهای دیگر داشته باشند و قدم به قدم آنها با اراده خدا باشد هرگز الگوی مناسبی برای ما نمیبودند.

 

تصویر مصطفی عباسی هرازی

با سلام خدمت شما کاربر محترم و عرض تشکر بابت نظر محترمانه شما.

توصیه می‌شود در زمینه امام شناسی و عصمت، تحقیقی فراتر انجام دهید تا این شبهات شما رفع شود. اما مختصرا خدمت شما عرض می‌شود: در میان محققین طراز اول شیعه، غالب محققین، معصومین را حتی از سهو و اشتباه و خطا (در همه حوزه‌ها) مصون و معصوم می‌دانند.

شیخ صدوق در میان محققین شیعه، گرچه قائل به سهو النبی شده است که مستند و دلیل او بر سهو پیامبر، تنها یک خبر واحد بود که از این‌رو محققین فرمودند: «اگر امر دائر باشد بین سهو النبی و سهو الصدوق، قطعا سهو الصدوق، أَولی است» یعنی بین سهو پیامبر و سهو صدوق، در اینجا، اشتباه شیخ صدوق اولویت و برتری دارد نه اشتباه پیامبر. 

با یک خبر واحد، که با مسلَّمات اعتقاد عقلی و نقلی شیعه، در تعارض است نمی‌شود یک اعتقاد مسلَّم ساخت.

لطفا در زمینه عصمت، تحقیق بیشتری بفرمایید و مبنای تحقیق را هم تنها منابع شیعی قرار دهید چون در منابع اهل سنت، روایاتی در باب اشتباهات پیامبر آمده است که خود عالمان محقق اهل سنت، بسیاری از آنها را مردود و جعلی اعلام کردند که در این مختصر، مجال بحث از آنها نیست

تصویر احمد رضایی از اصفهان
نویسنده احمد رضایی از اصفهان در

حسن جان

پس فردا هم برو بگو یه سری ها در زمان پیامبر زنا میکردند پس....

 

یه سری هم شرب خمر میکردند...

 

این اقا فک کنم طلبگیش رو هم از همون جایی که دکتری شو گرفته ،گرفته

شاید هم به دست ملکه انگلیس معمم شده...

الله اعلم

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
لطفا پاسخ سوال را بنویسید.
این سایت با نظارت اداره تبلیغ اینترنتی معاونت تبلیغ حوزه های علمیه فعالیت نموده و تمامی حقوق متعلق به این اداره می باشد.
Online: 218