انتهای راه معنویت‌های غربی کجاست؟

13:58 - 1396/06/29

غرب اساسا به خاطر فرار از دین به نظام سرمایه‏‌داری پناه آورد و به همین علت بشر گریخته از کلیسا، هیچ گاه به دامن دین برنمی‌‏گردد. آن چه در این فراز ذکرش لازم است این است که معنویت در غرب چون با نگاه اومانیستی و انسان‏‌ محورانه دنبال می‏‌شود، نمی‏‌تواند باخداگرایی جمع شود.

پرسش: انتهای راه معنویت‌های غربی کجاست؟

مناسب است ما سوال شما را با طرح چند سوال دیگر کامل کنیم. بهتر است این گونه بپرسیم که آیا کاری را که امثال وین دایر و اکهارت توله در حوزه معنویت شروع کرده اند؛ قابل تداوم است؟ آیا کار آن‏ها آغازی است بجا که باید ادامه یابد یا شروعی است نابجا که به سرعت باید اصلاح شود؟ آیا نقطه شروع را درست انتخاب کرده اند و ما یاید ادامه دهنده راه ایشان باشیم یا این که اقدامی است نادرست که باعث ایجاد یک کج راهه می شود؟ آیا راهی را که انتخاب کرده اند؛ هواداران ایشان در نهایت برای ادامه مسیر سراغ ادیان الهی می آیند یا مسافران این مسیر به راهی پا گذاشته اند که برگشت پذیر نیست؟ آیا اقتضا اولیه این راه سردرگمی است یا این که می توان به رهروان این راه امید نجات داشت؟
جواب این است که غرب اساسا به خاطر فرار از دین به نظام سرمایه‏داری پناه آورد و به همین علت بشر گریخته از کلیسا، هیچ گاه به دامن دین برنمی‏گردد. آن چه در این فراز ذکرش لازم است این است که معنویت در غرب چون با نگاه اومانیستی و انسان‏محورانه دنبال می‏شود، نمی‏تواند باخداگرایی جمع شود.
دین راهی را به ما نشان داده که قرار است بخشی از آن را دانشمندان و رهبران معنوی و البته بی غرض بشر، بعد از سال ها به آن پی ببرند. چرا باید قبول کرد که سردمداران معنویت مدرن با ایده های معنوی جدید بشریت را بازی دهند و از دهها راهی که توصیه میکنند تنها یکی به درد بشر بخورد؛ اما خداوند راه امن و سالم را به بندگانش و جویندگان طریق معنا نشان نداده باشد؟ چرا در کودکستان‏های جدید مدام با آزمون و خطا وقت بگذرانیم و نپذیریم که پیامبران الهی این وظیفه را به عهده داشته اند و خداوند دستوراتی این چنینی را به انسان ها ابلاغ کرده است؟ خانم شاکتی گواین دراین باره تصریح خوبی دارد. او می گوید: «باید به کودکستان{زندگی} برگردیم و شروع به آموختن راهی برای زیستن کنیم که کاملا عکس شیوه ای باشد که در گذشته برای دریافت امور به کار می بریم. باید به خاطر داشته باشیم که ما در دنیای جدید مثل کودکی هستیم که با افتادن های مکرر راه رفتن می آموزد. ما از طریق ارتکاب اشتباهات بسیار است که می آموزیم.» (زندگی در روشنایی، شاکتی گواین، مژگان بانو مومنی، روزبهان 1375 ص 16)

برگرفته از سایت پرسمان دانشجویی

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
لطفا پاسخ سوال را بنویسید.

با عضویت در خبرنامه مطالب ویژه، روزانه به ایمیل شما ارسال خواهد شد. .

این سایت با نظارت اداره تبلیغ اینترنتی معاونت تبلیغ حوزه های علمیه فعالیت نموده و تمامی حقوق متعلق به این اداره می باشد.