شادی در سراب

13:21 - 1396/03/07

آن شادی ارزشمند است که دو ویژگی داشته باشد: اوّل؛ واقعی و دائمی باشد، نه خیالی و موهوم؛ دوم اینکه به قیمت غم دیگران تمام نشود.

شادی در سراب

بهره‌مندی از عقل، ملاک برتری انسان بر دیگر موجودات است. بر همین اساس زمانی انسان می‌تواند به این برتری استعدادی، عینیّت ببخشد که تمام رفتار و احساسات خود را به وسیله عقل خود مدیریت کند. از جمله احساسات مورد نیاز انسان، شادی کردن است. امّا شادی که انسان را از روبرو شدن با واقعیّت دور کرده و سرانجام موجب غفلت و تباهی عُمر شود، نه تنها پسندیده نیست؛ بلکه دقیقاً برخلاف ایده شاد زیستن او نیز هست. به عنوان مثال، فرار از واقعیّتی به نام مرگ، به این بهانه که مانع شادی انسان می‌شود، چیزی جز فروختن سعادت ابدی که منشأ شادی همیشگی است در عوض شادی ظاهری و کوتاه مدّت نیست. خداوند نیز دوست ندارد بندگانش همچون قارون در این دام و خسارت محض فروافتند؛ لذا می‌فرماید: «لا تَفْرَحْ إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْفَرِحين‏؛[قصص/76] شادى مكن، قطعاً خدا شادمانان [متكبر و مغرور] را دوست ندارد.»
آیا شادی قارونی، شادی ارزشمند و پایدار است یا اینکه نه تنها موقّتی است بلکه باعث غم دیگران نیز می‌شود؟

 

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
لطفا پاسخ سوال را بنویسید.
این سایت با نظارت اداره تبلیغ اینترنتی معاونت تبلیغ حوزه های علمیه فعالیت نموده و تمامی حقوق متعلق به این اداره می باشد.