فطرت خداجو و وجود پیامبران

07:00 - 1396/09/14

خدا گرایی فطری است، اما امور فطری نیز در معرض دگرگونی و تغییر قرار دارند و یکی از اهداف انبیا شکوفا کردن این فطرت است.

فطرت خداجو

برخی می‌گویند: اگر خدا وجود داشته باشد دیگر نیازی به تبلیغ دین توسط پیامبران وجانشینان آنان و دیگر مبلغین دین نیست.
در پاسخ باید گفت:
خداوند جهان برای درک و شناساندن خود به بشر، حس خدا جویی و خدا گرایی را در درون انسان قرار دادو آن را فطرت نامید، لذا مقصود از فطرت همان کشش درونی است که انسان را به سوی خدا متوجه می‌کند. خداوند متعال در قرآن کریم می‌فرماید «فَأَقِمْ وَجْهَکَ لِلدِّینِ حَنِیفًا فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْهَا [روم/ 30] پس روی خود را با گرایش تام به حق، به سوی این دین کن، با همان سرشتی که خدا مردم را بر آن سرشته است».
در این مورد، در روایتی نقل شده مردی که در امر خداشناسی گرفتار شک و تردید شده بود، خدمت امام صادق(علیه‌السلام)  رسید. امام از او سوال پرسید: ... آیا هرگز سوار بر کشتی شده‌ای؟
عرض کرد آری،
حضرت فرمود: هرگز کشتی تو در جایی که هیچ کشتی دیگری برای نجات تو نبوده، و قدرت بر شناگری نداشته‌ای، شکسته شده است؟
عرض کرد: آری،
حضرت فرمود: در آن حالت آیا امید نداشتی که موجودی هست که می‌تواند تو را از آن مهلکه نجات دهد؟
عرض کرد آری.
فرمود: او خداوندی است که قادر بر نجات است در آن‌جا که هیچ نجات دهنده و فریاد رسی نیست.[1] بنابراین اصل خدا شناسی و خدا جویی فطری است و امور فطرى نیازی به تبیین و استدلال و یاددادن ندارند.

اما امور فطری نیز در شرايطى نامناسب، دگرگون و يا کم رنگ مى‌شوند. علت اين امر چند چيز است: 1.غفلت؛  2. بها دادن بيش از حد به بخش حیوانی انسان؛ 3. گرفتار شدن در دام شبهات و ... لذا فطرت به تنهایی کافی نیست وخداوند متعال برای هدایت انسان و بیدار کردن فطرت پیامبران را فرستاد. حضرت امیرالمومنین(علیه‌السلام) نیز یکی از اهداف ارسال پیامبران را همین شکوفا کردن فطرت انسان‌ها معرفی کرده است.[2] از طرفی انسان برای رسیدن به سعادت و کمال به نسخه عملی زندگی نیاز دارد و این‌که بداند دستورات خداوند متعال چیست تا با انجام آن‌ها راه سعادت و رشد و تعالی را در بپیماید.

در نتیجه: آمدن انبیا برای بارور کردن فطرت و رساندن پیام الهی به انسان و آموزش درست زیستن و سعادتمند شدن لازم و ضروری بود.

______________________________________________
پی‌نوشت
[1]. علامه محمد باقر، مجلسی، بحار الانوار، دارالکتب اسلامیة، تهران، 1362 ق، ج 3، ص 41.
[2]. محمد، دشتی، نهج البلاغه، مشهور، قم، 1379 ش، خطبه 1.

امتیاز: 
No votes yet

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
این سایت با نظارت اداره تبلیغ اینترنتی معاونت تبلیغ حوزه های علمیه فعالیت نموده و تمامی حقوق متعلق به این اداره می باشد.
Online: 288