وقاحت دشمنان، نتیجه اظهار ضعف مسئولان

04:37 - 1395/12/25
facenema

- هر اندازه خود را ضعیف، معرفی کنیم به همان اندازه، دشمن را وقیح کرده‌ایم.

اظهار ضعف

یک- تردیدی نیست که انقلاب اسلامی ایران، معادلات قدرت‌های چپاولگر را بر هم زد و منافع نامشروع آنان را قطع نمود؛ کنار زدن مهره‌ی سرسپرده‌ای مثل شاه، تسلط ملت ایران بر سرنوشت و منابع کشور و تاثیرگذاریِ مستقیم بر ملت‌های منطقه را می‌توان از مصادیق این تغییر معادله نامید.
دو- پیامد اجتناب‌ناپذیر و قطعیِ چنین اتفاقاتی، دشمنیِ قدرت‌های مادّی دنیا با نظام اسلامی و ملت ایران بود که البته کاملا قابل درک است؛ چون دنیاپرستان، معبودی جز دنیا و مقصودی جز مادیات ندارند و اگر کسی مانع دستیابی آنان به معبود و مقصودشان شود، قطعا او را تحمل نخواهند کرد.
سه- دشمن، تمام تلاش خود را برای ضربه‌زدن و -اگر از دستش بربیاید- برای نابودیِ جمهوری‌اسلامی انجام خواهد داد و اگر غیر از این باشد باید تعجب کرد. و همین اصل بدیهی هم موجب شد که در طول 38 سال گذشته، هر کاری که از دست دشمنان برمی‌آمد برای نابودیِ ما انجام دادند.
پس از بیان این سه مقدمه، حالا اگر کسی در برابر دشمن خود -که هدفی جز ضربه‌زدن و نابودی ندارد- اظهار ضعف کند و در تریبون‌های عمومی، ضعف خود را فریاد بزند آیا غیر از این است که به دشمن خود، گِرا داده است؟ وقتی رییس‌جمهور مملکت، در سال 92 و در فاصله‌ی یک روز مانده تا مذاکرات جدید هسته‌ای، از «خالی بودن خزانه» سخن می‌گوید آیا غیر از این است که دارد نقطه ضعف خود را به دشمن نشان می‌دهد و راه فشار و هجوم را به او یاد می‌دهد؟[۱]
وقتی وزیر خارجه‌ی مملکت، در یک جمع عمومی مدعی می‌شود که «آمریکا فقط با یک بمب می‌تواند تمام سیستم دفاعیِ ما را از کار بیندازد» آیا چنین سخنی، غیر از اظهار ضعف دربرابر دشمن، معنای دیگری دارد؟[۲]
گذشته از اینکه هر دو سخن مذکور، خلاف واقعیت بودند، باید بیان کرد که –بر فرض وجود ضعف- آیا علنی‌کردنِ آن، کمک به دشمن برای تمرکز و تشدید فشارها نیست؟ کدام منطق عقلی، امنیتی، عرفی و دینی به ما می‌گوید که در برابر دشمن فرصت‌طلب و بدجنس، باید اظهار ضعف کنیم؟ دشمنی که پشت لبخندهای مصنوعی‌اش، خنجری زهرآگین را برای تمام‌کردنِ کار شما پنهان کرده است، به محض اظهار ضعف، خنجر خود را در همان نقطه‌ی ضعیف –که شاید واقعا هم ضعیف نباشد- فرو خواهد برد.
کمترین ضرر چنین رویکردی، به طمع انداختن دشمن برای اعمال فشار بیشتر است که نمونه‌ی آن را هم در مصاحبه‌ی گستاخانه‌ی وزیر خارجه‌ی فرانسه مشاهده کردیم. کمتر از دو ماه قبل بود که این وزیر فرانسوی در سفر به تهران و در پاسخ به یک تاجر فرانسوی، دقیقا از موضع ضعیف دولتمردان ما سوءاستفاده کرد و آن را بر زبان هم آورد. تاجر فرانسوی حاضر در جلسه مذاکرات اقتصادی از وزیر خارجه‌ی خارجه‌ی کشورش پرسید: "چرا این مذاکرات و سفر شما به ایران دقیقا موقعی باید انجام می‌گرفت که فرانسه به همراه انگلیس و آمریکا در خلیج‌فارس و نزدیکی‌ آب‌های ایران رزمایش نظامی دارد؟ طبیعی است که همزمانی این سفر با انجام رزمایش نظامی مشترک، پیام خاصی به دنبال خواهد داشت. آیا شما نگران واکنش مقامات و مسئولان حکومتی ایران نیستید یا نگران این مسئله که روی روابط تجاری ما با ایران تاثیر بگذارد و نتوانیم قرارداد مدنظر خود را در این سفر منعقد کنیم؟"
وزیر خارجه‌ی فرانسه با گستاخی و خیالی راحت در پاسخ گفت: "خیر! بنده هیچ نگرانی نسبت به موفقیت‌آمیز بودن این سفر ندارم. مقامات ایرانی در هیچ یک از جلسات مقدماتی و برنامه‌ریزی برای سفر در تهران و پاریس به این مسأله معترض نشدند. دولت ایران به این سفرها احتیاج دارد و مطمئنم که هیچ اعتراضی در جلسات فردا هم نخواهیم شنید!"[۳]
این اتفاق، نتیجه‌ی اظهار ضعف دولتمردان ماست که سبب چنین گستاخی وقیحانه‌ای -آن هم در خاک کشورمان- می‌شود و هیچ پاسخی هم به آن داده نمی‌شود!
اظهار ضعف، نتیجه‌اش به طمع‌انداختن و وقاحت دشمن برای حمله است؛ حالا یا حمله‌ی نظامی یا حمله‌ی اقتصادی و یا فرهنگی.

پی‌نوشت:
[۱] آبان ۱۳۹۲
[۲] تور نظامی و تور علمی؛ نیاز فوری برخی مسئولان
[۳] یازده بهمن ۱۳۹۵

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
Image CAPTCHA
متن تصویر را در کادر وارد نمائید.
این سایت با نظارت اداره تبلیغ اینترنتی معاونت تبلیغ حوزه های علمیه فعالیت نموده و تمامی حقوق متعلق به این اداره می باشد.
Online: 224